Dweck en Kershaw's 'Burgundy' biedt visuele schoonheid maar dunne verhaallijn in wijnstreekportret

Gerenommeerde regisseurs volgen 'The Truffle Hunters' op met een dromerige maar ongelijke blik op Franse wijnbouw en zijn personages

De openingstitelkaart van de nieuwe documentaire Burgundy verklaart: “Alles wat volgt is waar. Precies zoals we het droomden”, waarmee een speelse maar enigszins voorzichtige toon wordt gezet voor het nieuwste werk van regisseurs Michael Dweck en Gregory Kershaw. Na hun geprezen films over truffelzoekers en Argentijnse gaucho's richt deze nieuwe productie zich op de roemruchte wijntradities in het oost-centrale Frankrijk. Het resultaat is visueel indrukwekkend, maar voelt vaak meer als een lichte dagdroom dan als een diepgaande verkenning van de unieke cultuur en mensen van de regio.

Prachtige beelden belichten wijntradities

Dweck en Kershaw, die ook de cinematografie verzorgden, blinken uit in het creëren van zorgvuldig gecomponeerde beelden van grootse kastelen vol antiek en kunstwerken. Begeleid door opgewekte popnummers uit de jaren zestig introduceren deze scènes de kijker in de wereld van Bertrand Devillard, een hands-on patriarch wiens familiebedrijf al 160 jaar wijn produceert. Zijn zorgen over de toekomst komen zelfs naar voren tijdens momenten van ontspanning, zoals bij het zwembad of tijdens het kleiduifschieten.

Jongere figuren voegen lagen toe aan het verhaal. Melchior, Bertrands kleinzoon, toont meer interesse in de hoge financiën dan in het voortzetten van het familiebedrijf. Daarentegen arriveert de ambitieuze nieuwkomer Enzo met dromen om ooit een eigen wijngaard te bezitten. Hij begint onderaan, met het schoonmaken van vaten, het oogsten van druiven en het trainen van zijn smaakpapillen op fijne wijnen die voorheen buiten bereik lagen.

Bijrollen brengen humor en hart in de wijngaarden

De film schetst aanvullende persoonlijkheden met lichte streken. Céleste, die Enzo’s vriendin wordt, volgt een opleiding tot sommelier. Patrick werkt als maître d’ in een driesterrenrestaurant met Michelin-sterren, terwijl wijncriticus Guillaume komische momenten oplevert met zijn datingleven na een scheiding, therapiesessies en fysiotherapie voor overbelasting door dagelijks wijnproeven.

Vakmanschap schittert maar verhaallijnen dwalen af

De regisseurs houden vast aan hun kenmerkende stijl van doordachte, pittoreske reconstructies en scherpe montage die spontane momenten vastlegt, zoals een proever die Pinot Noir uitspuugt. De toevoeging van grillige 8mm-beelden, met name van de romance tussen Enzo en Céleste, voelt soms echter als opvulling. Een speelse sequentie die scènes uit “Bonnie and Clyde” naspeelt, wijkt te ver af van het centrale wijnthema.

Anders dan de warme, moeiteloze charme van hun eerdere werk mist Burgundy een sterke emotionele ankerplaats. Wanneer Enzo onverwacht het landgoed verlaat voor de mosselkweek, verschuift het verhaal abrupt. De filmmakers richten zich vervolgens op een romantische invalshoek als Céleste naar Parijs verhuist, waardoor de focus op de wijnstreek zelf verwaterd raakt.

Een film die meer aanspreekt bij wijnliefhebbers dan bij cinefielen

Echte wijnkenners zullen de respectvolle weergave van de verschillende rollen in de industrie wellicht waarderen. Toch wringt de geconstrueerde aanpak met documentaireconventies zonder duidelijke meerwaarde, en het verhaal verliest al lang voor het einde aan vaart. De film opent met belofte en schoonheid, maar voelt uiteindelijk lichter in inhoud dan zijn voorgangers.