Slechtste Oscar-winnaars voor Beste Film die de plank missloegen

Van vroege praatfilms tot moderne hits: deze Academy Award-winnaars bleven onder de verwachtingen en verouderden slecht

De Academy Award voor Beste Film geldt als Hollywoods hoogste eer, maar de winnaars weerspiegelen niet altijd de sterkste of meest blijvende films van hun jaar. Stemmers kiezen vaak voor actuele relevantie boven blijvende kwaliteit, wat leidt tot keuzes die later scherpe kritiek oproepen.

Everything Everywhere All at Once kiest voor fratsen boven inhoud

De winnaar van 2022 Everything Everywhere All at Once biedt een energiek sci-fi-concept, maar levert slechts oppervlakkige beschouwingen over familiebanden, erfgoed en emotionele worstelingen. Het script leunt op zwaar aangezette monologen en internetachtige humor die al snel gedateerd raakte, waardoor hotdogvingers en googly eyes binnen enkele jaren geforceerd aanvoelen.

De film markeerde een koerswijziging bij A24 richting flashy concepten in plaats van verfijnde techniek. De overwinning trok extra kritiek omdat hij The Fabelmans versloeg, Steven Spielbergs persoonlijke reflectie op zijn artistieke groei, culturele wortels en familiedynamiek.

Out of Africa beloont de regisseur meer dan het verhaal

De winnaar van 1985 Out of Africa diende vooral als carrièrehulde aan regisseur Sydney Pollack. Hoewel Pollack respect had verdiend met eerdere werken, kwam de lange perioderomance over als sentimenteel en overdreven, met weinig vonk tussen Robert Redford en Meryl Streep.

De film kreeg ook kritiek omdat raciale thema’s uitsluitend vanuit een wit perspectief werden benaderd. De overwinning overschaduwde Peter Weirs spannende misdaaddrama Witness uit hetzelfde jaar.

Around the World in 80 Days vertrouwt op verouderd spektakel

De winnaar van 1956 Around the World in 80 Days leunde op groots avontuurlijke beelden die hun impact verloren. Met drie uur worstelt de film om de aandacht vast te houden door dunne personages en uitgerekte pacing die kortere verhalen effectiever aanpakten.

Industriële belangen speelden waarschijnlijk mee tijdens de opkomst van de televisie. Toch ging de film voorbij aan het krachtige historische drama Giant, met James Deans laatste filmoptreden.

CODA kiest voor comfort boven gedurfd vakmanschap

De winnaar van 2021 CODA plaatste een dove familie centraal, maar vertelde het verhaal vanuit het perspectief van een horend personage en bood een conventionele vertelling. De film won aan momentum te midden van weerstand tegen uitdagender werk als The Power of the Dog, een herhaling van het patroon waarbij veilige verhalen de voorkeur krijgen.

De film kreeg geen nominaties voor regie, montage of cinematografie, wat de beperkte waardering voor de technische uitvoering onderstreepte en het dichter bij standaardtelevisie dan bij prestigieuze cinema plaatste.

Shakespeare in Love wint door agressieve lobby

De winnaar van 1998 Shakespeare in Love werd berucht door Harvey Weinsteins tactieken die rivalen ondermijnden. Saving Private Ryan, een mijlpaalfilm over de Tweede Wereldoorlog, verloor terrein ondanks zijn impact, terwijl andere sterke genomineerden The Thin Red Line en Life Is Beautiful waren.

De romantische komedie zelf bood beperkte inzichten in haar onderwerp, leed onder uninspirerende regie en een onovertuigende hoofdrol die de productie omlaag trok.

Cavalcade krijgt erkenning vooral als historisch document

Een vroege winnaar uit 1933, Cavalcade, volgt de veranderingen in een Brits gezin over decennia, maar slaagt er niet in om enig tijdperk of personage te laten beklijven. De lengte en het gebrek aan focus maakten het al voor tijdgenoten onopvallend.

De keuze weerspiegelde de wens om een grootschalig tijdperkstuk te eren, hoewel de film snel vervaagde. De reputatie leed verder onder berichten dat Adolf Hitler een fan was.

The Broadway Melody wint puur op technische nieuwigheid

De eerste winnaar uit het geluidstijdperk in 1929, The Broadway Melody, markeerde een mijlpaal voor praatfilms en musicals. Daarbuiten bood het verhaal vlakke personages, uninspirerende enscenering en vergeetbare nummers.

Hollywood promootte de film om het einde van de stomme film te signaleren, maar sterkere vroege musicals volgden al snel en veel stomme films bleven aantrekkelijker voor modern publiek.

Driving Miss Daisy botst met sterkere genomineerden

De winnaar van 1989 Driving Miss Daisy presenteerde een simplistisch beeld van rassenverhoudingen dat destijds al gedateerd aanvoelde. De overwinning was extra omstreden omdat Spike Lees Do the Right Thing helemaal geen nominatie kreeg.

Andere genomineerden dat jaar waren Born on the Fourth of July, Field of Dreams, My Left Foot en Dead Poets Society. Ook de regisseur miste een nominatie; de prijs ging elders naartoe.