Slechtste comedies uit de jaren 2000: zes flops die het geduld van het publiek op de proef stelden

Van mislukte sequels tot door sterren gedreven rampen: deze films maakten het decennium tot een waarschuwing voor de comedy

Het eerste decennium van de 21e eeuw leverde verschillende comedies op die kijkers aan het twijfelen brachten over de toekomst van het genre. Deze films vallen niet alleen op als zwakke producties uit hun tijd, maar ook als enkele van de zwakste comedies ooit gemaakt. Veel ervan begonnen met sterke casts of bekende franchises, maar vielen in duigen door slechte uitvoering, onsamenhangende dialogen en een overvloed aan verouderde grappen.

Analyze That verliest zijn scherpte in een vergeetbaar vervolg

Analyze That (2002) verscheen als vervolg op de goed ontvangen Analyze This. Regisseur Harold Ramis bracht Robert De Niro als maffiabaas Paul Vitti en Billy Crystal als therapeut Ben Sobel weer samen. Het verhaal stuurt Vitti in vermeende mentale nood vlak voor het einde van zijn gevangenisstraf, wat leidt tot zijn vrijlating onder toezicht van Sobel. Wat volgt zijn mislukte pogingen tot normale banen en nieuwe maffia-verwikkelingen.

De originele film dankte zijn succes aan de frisse chemie tussen de hoofdrolspelers. Het vervolg leunde daarentegen op herhalende slapstick en een ingewikkeld plan dat geforceerd aanvoelde. Lisa Kudrow had een beperkte rol die haar kwaliteiten niet benutte. Critici en publiek misten de vonk van het eerste deel, waardoor de film een duidelijk voorbeeld van sequel-moeheid werd.

Deuce Bigalow: European Gigolo vertrouwt op grove shocktactieken

Deuce Bigalow: European Gigolo (2005) bracht Rob Schneider terug als de titelheld, ditmaal in Amsterdam. Het plot draait om het vrijpleiten van een vriend van moordbeschuldigingen terwijl Deuce weer aan de slag gaat als escort te midden van een reeks moorden op mannelijke gigolo's. De film leunde zwaar op grappen over lichaamsvloeistoffen, homofobe grapjes en hatelijke humor gericht op personages met lichamelijke beperkingen.

De aanpak voelde eerder bewust dan lui, maar zorgde voor ongemak in plaats van gelach. Het project kreeg meerdere Razzie-nominaties, die Schneider later omarmde. Het blijft een duidelijke herinnering aan hoe lowbrow-humor bepaalde studio-comedies uit die periode domineerde.

Freddy Got Fingered levert chaotische gross-out zonder doel

Freddy Got Fingered (2001) had de Canadese comedian Tom Green in de hoofdrol als Gord Brody, een aspirant-striptekenaar die naar huis terugkeert en een beschuldiging van seksueel misbruik tegen zijn vader verzint. De film rijgt bizarre, aanstootgevende stunts aan elkaar zonder samenhangend verhaal. Bij release polariseerde de film het publiek en hij is onder moderne maatstaven slecht verouderd.

Green schreef het project mee, wat hem kortstondig positioneerde als opkomende ster in absurdistische comedy. Vandaag de dag komt de centrale premisse en de willekeurige gross-outmomenten eerder ongepast over dan gedurfd. De film fungeert vooral als tijdscapsule van de grensverleggende humor uit het begin van de jaren 2000.

Gigli struikelt over wisselende tonen en mediahype

Gigli (2003) bracht Ben Affleck en Jennifer Lopez samen op het hoogtepunt van hun roddelbladhype. Affleck speelt een kleine maffiafiguur die een ontvoering moet uitvoeren, die ingewikkelder wordt wanneer het personage van Lopez als supervisor arriveert. Het script begon als een rechttoe-rechtaan misdaadverhaal, maar schakelde over naar romance om te profiteren van de roem van het stel.

Houterige dialogen, een ongelijkmatige toon en een controversiële weergave van een personage met een verstandelijke beperking droegen bij aan de slechte ontvangst. De film geeft een beeld van hoe media-aandacht zowel interesse als kritiek rond een moeizame productie kon versterken.

Grandma's Boy leunt op overgebruikte stonerclichés

Grandma's Boy (2006) draait om een videospelletjes-tester die intrekt bij zijn oma en haar bejaarde huisgenoten. Allen Covert leidt de cast naast Doris Roberts, Shirley Jones en Shirley Knight. Het verhaal mengt wietgrappen, seksgrappen en nerdcultuurstereotypen zonder een coherent plot op te bouwen.

De film verwierf een bescheiden cultstatus, deels omdat gerespecteerde actrices meededen aan de jeugdige streken. Destijds had wiethumor nog shockwaarde die later afnam naarmate maatschappelijke opvattingen veranderden.

Pledge This! verwerft een volmaakt slechte reputatie

Pledge This! (2006) castte Paris Hilton als president van een competitieve studentenvereniging aan een universiteit in South Beach. De direct-naar-dvd-comedy volgt het plan van haar personage om een divers imago te behouden terwijl buitenstaanders wraak nemen. Cameo's van Carmen Electra, Sofía Vergara en anderen konden het project niet redden.

De film scoorde 0% op Rotten Tomatoes en vertrouwde op overbodige naaktheid en eendimensionale personages. Het staat als een van de duidelijkste voorbeelden uit het decennium van hype die niet eens tot acceptabel entertainment leidde.

Tags bij dit artikel