Sir Phil Redmond, de ervaren Britse scenarioschrijver bekend van langlopende series als Grange Hill en Hollyoaks, richtte zijn pijlen op het moderne televisielandschap tijdens een openhartig gesprek in Liverpool. Hij betoogde dat de explosie van streamingopties het moeilijker dan ooit maakt om boeiende verhalen te ontdekken, waardoor families eindeloos scrollen in plaats van te genieten van kwaliteitskijken.
Sprekend op het Creative Cities Convention wees Redmond met de vinger naar Amerikaanse streamingplatforms voor het verspreiden van wat hij digitale verveling noemde. Hij beschreef het dagelijkse ritueel van het zoeken naar iets de moeite waard om te kijken als het zeven van een stroom kiezels op zoek naar één edelsteen. Kijkers verspillen vaak een half uur aan het bladeren door thumbnails en trailers voordat ze het opgeven, merkte hij op, tijd die een volledige soapaflevering had kunnen beslaan.
Het probleem gaat dieper dan simpele overvloed, volgens Redmond. Algoritmes die zijn ontworpen om content aan te bevelen recyclen slechts wat al populair is gebleken, legde hij uit. Deze aanpak levert meer van hetzelfde, wat op zijn beurt herhaling en uiteindelijk kijkersmoeheid veroorzaakt.
Redmond benadrukte dat echte creativiteit in televisie constante verrassing vereist. Algoritmes, zei hij, dienen als vervanging voor echt publieksonderzoek en remmen daarom innovatie. De kernvaardigheid van elke verhalenverteller, voegde hij toe, ligt in het leveren van het onverwachte in plaats van het herhalen van bekende formules.
Algoritmes zijn slechts een vervanging voor publieksonderzoek. En wat dat oplevert is: nog één van dat. Maar meer van dat betekent meer van hetzelfde. Meer van hetzelfde leidt tot digitale verveling. Maar het punt van verhalen vertellen is hoe je mensen moet verrassen. Dat is de kunst van het verhalen vertellen. Je moet blijven verrassen, dat is waar creativiteit om draait.
De schrijver leverde ook een scherpe sneer naar het commissioningproces zelf. Hij herinnerde aan een oud gezegde over mensen die niet kunnen lesgeven en breidde het uit om een hiërarchie van falen binnen de industrie te beschrijven, met commissioning editors onderaan. De opmerking lokte gelach uit maar onderstreepte zijn frustratie met besluitvormers die, naar zijn mening, het creatieve vonkje missen dat nodig is om frisse ideeën groen licht te geven.