Simon Wells bracht The Time Machine in 2002 naar de bioscopen, puttend uit zowel het 1895-romandebuut van zijn overgrootvader H.G. Wells als de film uit 1960 van George Pal. Het project had een budget van 80 miljoen dollar en haalde uiteindelijk bijna 124 miljoen dollar op aan de wereldwijde kassa.
Recensenten waren overwegend ontevreden. De film scoort een goedkeuringspercentage van 28 procent op Rotten Tomatoes op basis van 151 recensies. Hoewel het verhaal de filosofische diepgang van het bronmateriaal vereenvoudigt tot een meer conventioneel, actiegericht narratief, behoudt het een kenmerkende steampunk-visuele stijl die het een nominatie opleverde voor Beste Make-up bij de Academy Awards.
Guy Pearce speelt de uitvinder Alexander Hartdegen, die de tijdmachine bouwt nadat hij zijn verloofde verliest bij een gewelddadige aanval. Deze persoonlijke tragedie vormt zijn voornaamste drijfveer, een element dat ontbreekt in zowel de roman als de eerdere verfilming. Na vijf jaar werk slaagt Alexander erin het verleden te veranderen, maar hij ontdekt dat grotere krachten vastbesloten lijken het oorspronkelijke verloop te bewaren.
Zijn reizen voeren hem ver de toekomst in, tot in het jaar 802701. Daar ontmoet hij twee uiteenlopende takken van de mensheid: de aan de oppervlakte levende Eloi en de ondergrondse Morlocks. De film gebruikt deze groepen om thema's als evolutie en sociale scheiding te verkennen, al voegt het originele personages toe die de focus verleggen.
Orlando Jones speelt Vox 114, een kunstmatige intelligentie die als bibliotheekassistent fungeert en afkomstig is uit 2030. Het personage biedt expositie en ontwikkelt een vorm van zelfbewustzijn over de eeuwen heen, waardoor Alexander zowel informatie als onverwachte continuïteit krijgt tijdens zijn reizen.
Jeremy Irons verschijnt als de Über-Morlock, een psychisch leider van de ondergrondse soort. Deze figuur heeft geen tegenhanger in het boek van H.G. Wells en introduceert een meer theatrale, antagonistische aanwezigheid die contrasteert met de overige elementen van de film.
Prominent recensent Roger Ebert gaf de film anderhalf ster uit vier. Hij beschreef het als een geesteloze herhaling van het verhaal uit 1895 die de absurditeit behield maar het gevoel van verwondering verloor. Ebert wees ook op het gemak waarmee de Morlocks en Eloi eeuwen later Engels spraken en contrasteerde Pearces natuurlijke spel met de meer overdreven aanpak van Irons.
Pearce, als de held, maakt de fout te proberen een goede en realistische prestatie neer te zetten. Irons weet tenminste in wat voor film hij zit en hamert daar dan ook op.
Regisseur Simon Wells begon aan het project met een aanzienlijk oeuvre, waaronder de co-regie van de animatiefilm An American Tail: Fievel Goes West uit 1991 en bijdragen aan The Prince of Egypt. Hoewel zijn afkomst uitnodigde tot kritische blikken, toonden zijn eerdere credits aan dat hij al gevestigde credentials had in zowel animatie als live-actionverhalen.