Sebastian Stan keert terug naar zijn Roemeense erfgoed voor een nieuw drama dat immigratie, ouderschap en culturele botsingen onder een scherpe lens plaatst. In Cristian Mungiu's Fjord, die op 18 mei in competitie in première gaat op het Filmfestival van Cannes, speelt Stan Mihai Gheorghiu, een vader wiens strenge religieuze benadering van het opvoeden van zijn vijf kinderen botst met de Noorse regels voor kinderwelzijn nadat het gezin verhuist naar het geboortestadje van zijn vrouw.
Met zijn partner, actrice Annabelle Wallis, die hun eerste kind verwacht, heeft Stan tijd besteed aan het bestuderen van wat het betekent om een goede vader te zijn. Hij leest veel over mannelijke rolmodellen, de impact van sociale media op jongeren en de noodzaak van emotionele veerkracht. De timing van het project voelt extra persoonlijk omdat zijn personage in Fjord moet worstelen met zijn eigen waarde als ouder en als man.
Ik wil een goede vader zijn.
Het verhaal is geïnspireerd op de echte zaak van Marius en Ruth Bodnariu, een Roemeens-Noors stel wiens opvoedingsmethoden tot gerechtelijke tussenkomst leidden. Stan en Renate Reinsve spelen de ouders wiens traditionele waarden botsen met het lokale beleid, waardoor het publiek zich afvraagt waar de grens ligt tussen bescherming en overreach.
Om de rol te belichamen, schoor Stan zijn hoofd volledig kaal en droeg hij prothetische tanden die zijn pre-Invisalign-uiterlijk nabootsten. Het resulterende uiterlijk wijkt sterk af van zijn typische leading-man-imago, compleet met praktische, onflatteuze kleding die een gewone vader van middelbare leeftijd benadrukt. Regisseur Mungiu had erop gestaan dat Stan zijn filmster-appeal zou afzwakken, en de acteur omarmde de verandering zonder aarzelen.
Ik heb er geen moment over nagedacht. Het gaat erom het verhaal en deze mensen te dienen, hoe ze ook zijn. En op dat moment moet je jezelf op de achterbank zetten.
Stan verbindt de thema's van de film met bredere zorgen over jonge mannen vandaag. Hij wijst op toenemend narcisme, agressie en entitlement in publieke voorbeelden van mannelijkheid en bekritiseert de invloed van sociale media. Hij prijst boeken zoals Jonathan Haidts The Anxious Generation en Richard V. Reeves' Of Boys and Men omdat ze het gebrek aan sterke, evenwichtige mannelijke invloeden benadrukken.
Je ziet echt hoe jonge mannen op dit moment lijden onder een gebrek aan echte mannelijke rolmodellen. We hebben op dit moment veel voorbeelden van zeer narcistische, zeer agressieve, zeer entitled voorbeelden van wat het betekent om een man te zijn. Het is ongelooflijk verontrustend. Het is pijnlijk om te zien.
Hij beschrijft zijn eigen evoluerende gevoel van mannelijkheid als een lang volgehouden plank-oefening: een test van tolerantie voor ongemak en het vermogen om met moeilijke emoties om te gaan. Putend uit zijn overleden biologische vader, die dissidenten hielp ontsnappen uit communistisch Roemenië, en zijn stiefvader, benadrukt Stan stille integriteit, bescherming en de bereidheid om ego opzij te zetten voor het gezin.
Stan ziet duidelijke parallellen tussen het verhaal en actuele debatten over immigratie in de Verenigde Staten. Hij hoopt dat kijkers zullen herkennen hoe overheidsinstellingen families kunnen scheiden onder het mom van bescherming. Mungiu bouwde het verhaal als een fictieve mix van echte gevallen in de Noordse landen na uitgebreide interviews met families, rechters, maatschappelijk werkers en activisten.
Vandaag de dag zijn onze samenlevingen extreem gepolariseerd geraakt, wat een soort radicalisering aanwakkert die mensen verdeelt in tegenovergestelde rivaliserende groepen die elkaar negeren, minachten en vaak verafschuwen.
Reinsve, die herenigt met Stan na A Different Man, prijst zijn vrijgevigheid en moed bij het kiezen van moeilijke rollen. Het duo werkte vanuit een basis van vertrouwen om een huwelijk onder intense druk te portretteren, herstartend vanuit hun eerdere samenwerking.
Dit is Stans eerste optreden in zijn moedertaal Roemeens sinds zijn kindertijd. Hij groeide op in Roemenië tot zijn achtste, verhuisde vervolgens via Oostenrijk naar New York. Op de set in Noorwegen werden hij warm verwelkomd door Roemeense crewleden, die hem behandelden als een van hen. Mungiu noemde Stans Roemeense uitspraak onberispelijk en precies.
Dus, Hollywood, pas op, de Roemeense filmindustrie zou hem wel eens van je kunnen afpakken.
Stan heeft de film nog niet af gezien. Hij en Reinsve zullen hem voor het eerst op het grote scherm ervaren in Cannes, waar hij een emotionele terugkeer naar het festival verwacht na zijn vorige bezoek met The Apprentice.
Na Cannes begint Stan aan het werk aan The Batman: Part II als Harvey Dent, ook bekend als Two-Face. Hij kijkt uit naar de uitdaging onder regisseur Matt Reeves en hoopt dat de film het publiek zal verrassen met zijn ambitie. Hij blijft ook nadenken over de kracht van verhalen om een spiegel voor te houden aan de samenleving, of dat nu via immigratie-ervaringen of politieke figuren is.