Scoot McNairy en Amanda Seyfried nemen veeleisende hoofdrollen op zich in The Life and Deaths of Wilson Shedd, een nieuwe dramafilm onder regie van Tim Blake Nelson. De film, die volgens bronnen later dit jaar in première gaat, behoort tot de meest intense projecten voor beide acteurs.
Nelson, die ook het scenario schreef, putte aanvankelijk inspiratie uit de echte ontsnapping uit de Clinton Correctional Facility in Dannemora, New York. Uiteindelijk maakte hij het verhaal fictief en verbreedde hij de focus. Centraal staan Karen, een lerares Engels gespeeld door Seyfried, en haar gevangen leerling Wilson, vertolkt door McNairy, terwijl zij een geladen relatie aangaan in een gevangenis in Oklahoma.
Het verhaal ontvouwt zich over drie tijdlijnen. Het onderzoekt hoe beide personages proberen te ontsnappen aan hun omstandigheden, waarbij Karen vastzit in een gewelddadig huwelijk en Wilson geconfronteerd wordt met zijn eigen gewelddadige verleden. Nelson benadrukt dat de film de capaciteit van mensen om elkaar kwaad te doen onder de loep neemt, zonder te leunen op eenvoudige verlossingsverhalen.
This movie is meant to be dealing with, on every level, the things that we as humans are capable of doing to one another.
Ondanks dat het verhaal draait om de band tussen hun personages, deelden Seyfried en McNairy het scherm slechts drie of vier dagen. Ze bouwden vooral rapport op via klasscènes met blikken, briefjes en gecodeerde uitwisselingen. Hun enige scène samen was bijzonder geladen.
It was a bummer, but there was something kind of great about it because I really didn’t know him. We had to work that much harder.
McNairy wijst op de psychologische complexiteit van Wilson, een man die niets te verliezen heeft en een waanachtige gehechtheid ontwikkelt. De rol vroeg hem om afschuw en empathie bij het publiek in evenwicht te brengen, een uitdaging die hij verwelkomde na vooral bijrollen te hebben gespeeld.
De bijrolbezetting omvat Wunmi Mosaku, Elizabeth Marvel, Missi Pyle, William Jackson Harper en anderen. Literaire verwijzingen naar Ernest Hemingway, Emily Dickinson en vooral Flannery O’Connor kleuren belangrijke scènes, waaronder een aangrijpende sequentie met een gezin dat in het grotere verhaal verzeild raakt.
I want every actor that I respect or love in my life to work with Tim Blake Nelson because it is far beyond any experience I’ve ever had with a director.
De film toont geweld op een onverbiddelijke maar doelgerichte manier om de thrillerelementen en diepere thema’s te dienen. Seyfried beschrijft de fysieke eisen van bepaalde scènes, waaronder onbedoelde verwondingen tijdens intense momenten, en benadrukt Nelsons zorgvuldige toezicht op de set.
Het materiaal liet een blijvende indruk achter bij de acteurs. McNairy voelde de behoefte om na de opnames te resetten, terwijl Seyfried toegeeft dat de ervaring haar nog steeds achtervolgt, ook al waardeert ze dat ze het werk heeft afgemaakt.
I hate filming them. I know that I’m not capable of holding back when I’m acting.