De Oostenrijkse filmmaker Sandra Wollner keert terug met Everytime, haar derde speelfilm die zich richt op een moeder en haar overlevende dochter terwijl zij het leven navigeren na een plotselinge familietragedie. Het verhaal ontvouwt zich met stille precisie en volgt de emotionele nasleep voor drie vrouwen wier gewone routines worden verstoord door plotseling verlies.

Wollner bouwt voort op haar kenmerkende stijl uit eerdere films

Wollner regisseerde eerder The Trouble With Being Born, een genreoverschrijdend werk dat thrillerelementen combineerde met verontrustende huiselijke spanning. Die film trok aandacht met zijn gedurfde uitgangspunt rond kunstmatige intelligentie en verbroken relaties. In Everytime verschuift ze de focus naar menselijk verlies, maar behoudt ze haar signatuur om alledaagse scènes te doordrenken met stille spanning.

Een gewoon gezin wordt getroffen door plotselinge tragedie

Het verhaal volgt de gescheiden moeder Ella, gespeeld door Birgit Minichmayr, samen met haar tienerdochter Jessica en jongere zus Melli. De twee meisjes delen een kamer en botsen regelmatig terwijl hun moeder de dagelijkse verantwoordelijkheden draagt. Jessica ontsnapt vaak om tijd door te brengen met haar vriend Lux, een gereserveerde jongeman die van sociale bijeenkomsten houdt.

Plannen voor een zomervakantie worden afgebroken wanneer Jessica zonder duidelijke verklaring overlijdt. De film vermijdt bewust om de oorzaak te detailleren en kiest er in plaats daarvan voor om te onderzoeken hoe haar afwezigheid de achtergeblevenen beïnvloedt.

Personages worstelen om opnieuw op te bouwen na het verlies

In de maanden daarna richt Ella zich op de zorg voor Melli terwijl het jongere meisje het missen van haar zus verwerkt. Lux reist naar het buitenland voordat hij terugkeert met tekenen van vooruitgang, maar blijft achtervolgd door onopgeloste gevoelens. De film legt deze kleine pogingen tot normaliteit vast door zorgvuldige observatie in plaats van dramatische confrontatie.

Cinematografie versterkt de emotionele diepgang

Gregory Oke verzorgt de beelden met een rijke, warme benadering die kijkers meeneemt in intieme ruimtes en alledaagse momenten. De breedbeeldcompositie herinnert aan de ingetogen esthetiek van bepaalde Berlijnse schoolregisseurs en geeft een doordachte maar meelevende toon aan het geheel.

Surrealistische elementen komen naar voren tijdens de Tenerife-sequentie

Het verhaal verplaatst zich naar een kustresort op Tenerife waar de familie ooit op vakantie was. Hier krijgen subtiele verbanden tussen verleden en heden scherpere focus, inclusief verwijzingen naar een videogame die lijkt op Minecraft en echo’s tussen homevideo’s en actuele gebeurtenissen. Deze lagen suggereren geleidelijk een diepere bedoeling achter de narratieve keuzes.

Slotakte biedt onverwachte ontknoping

Het slotdeel levert een grote wending die eerdere gebeurtenissen in een nieuw licht plaatst. Wollner presenteert een conclusie die emotionele aanvaarding prioriteert boven strikte logica en laat de personages een uitkomst omarmen die conventionele verklaringen tart. Deze aanpak geeft de film een blijvende resonantie ondanks het gematigde tempo gedurende het merendeel van de twee uur durende film.