Sandra Hüller levert een ingetogen maar krachtige vertolking als oorlogsveteraan die haar leven in vermomming leidt in het historische drama Rose van regisseur Markus Schleinzer. De zwart-witfilm volgt het personage door het platteland van Duitsland na de Dertigjarige Oorlog, terwijl ze op zoek is naar land en stabiliteit en zich als man voordoet.
Het verhaal draait om Rose, wiens gezichtsletsel uit de strijd een persoonlijk teken wordt dat ze af en toe aanraakt. Hüllers vertolking leverde de Zilveren Beer op voor beste hoofdrol op het Internationaal Filmfestival van Berlijn, en Oostenrijk selecteerde de film als inzending voor de Oscars in de categorie internationale film.
Schleinzer begon het project nadat hij hoorde over een vrouw die eeuwen eerder werd geëxecuteerd omdat ze een broek droeg om anders te kunnen leven. Dat leidde tot jarenlang onderzoek naar honderden gedocumenteerde gevallen over drie eeuwen waarin vrouwen een mannelijke identiteit aannamen om uiteenlopende redenen, zoals het ontlopen van ongewenste huwelijken, het ontwijken van intimidatie, het volgen van onderwijs of het meedoen aan veldslagen.
Hij merkt op dat de bekende gevallen slechts een fractie van het totaal vormen. De rode draad was het streven naar meer persoonlijke vrijheid in samenlevingen die de mogelijkheden van vrouwen beperkten.
Schleinzer vermeed bewust scènes waarin het personage zich moest uitkleden om haar geslacht te bevestigen. Hij zet deze keuze af tegen veel verhalen over vermomming die op zulke momenten leunen voor bewijs. De beslissing sluit aan bij moderne opvattingen over identiteit die geen fysieke verificatie vereisen.
Het hoort bij haar persoonlijke vrijheid dat ze het niet vertelt.
Hüller werkte met een op maat gemaakt gezichtsprothese dat de mimiek tot de helft van haar gezicht en ogen beperkte. De dagelijkse make-upbehandelingen duurden twee uur. Schleinzer leende haar zijn eigen laarzen en schoenen, wat hielp het personage in de fysieke werkelijkheid te verankeren en zowel vermomming als kracht overbracht.
De productie gebruikte ook een zelfgemaakt apparaat dat centraal stond in een latere scène en dat verder bepaalde hoe Hüller bewoog en de rol invulde.
De film specificeert niet precies waarom Rose als man leeft en geeft ook geen details over hoe haar partner zwanger werd. Schleinzer wilde voorkomen dat het personage uitsluitend als slachtoffer werd neergezet. Actrice Caro Braun, die de partner speelt, ontwikkelde haar eigen privéverklaring voor de zwangerschap en hield die geheim voor de regisseur en interviewers.
Wat moeten we eigenlijk weten over andere mensen? Te veel weten, of iets weten over andere mensen, verandert heel vaak in oordelen.
In een cruciale nachtscène confronteren dorpsbewoners Rose met haar identiteit. Hüller benadrukt dat de bijdragen van het personage aan de gemeenschap onveranderd blijven, ongeacht het geslacht. Schleinzer ziet het moment als een bredere vraag over acceptatie binnen een gemeenschap en of individuen zich moeten conformeren om erbij te horen.
Een nieuwe trailer voor Rose ging in première voorafgaand aan de Amerikaanse bioscooprelease op 11 december. De film blijft discussie oproepen door zijn ingetogen intensiteit en weigering om elke vraag over de hoofdpersoon te beantwoorden.