Horror blijft sterke menigten trekken, maar makers op dit jaar’s San Diego Comic-Con keken vooruit naar wat het genre vitaal houdt. De tiende verjaardagseditie van het Bold Voice of Contemporary Horror-panel op 24 juli bracht performers en filmmakers samen voor een breed gesprek over toon, techniek en narratieve vaardigheid.
Actrice Deborah Ann Woll noemde een van haar favoriete films als voorbeeld van effectief genrespel. Ze merkte op dat onzekerheid over de richting van het verhaal het publiek betrokken houdt. Woll legde uit dat het script voor de aankomende Shudder-thriller The Cycle direct aansprak omdat het schakelt tussen psychologische, survival- en creature-elementen zonder zich in één spoor te vestigen.
Je weet niet altijd precies in wat voor horrormovie je zit. Is het een psychologische thriller? Is het een survivalthriller? Is het een creature feature? Voor mij zijn films die zo met genre kunnen spelen vaak het meest boeiend.
Regisseur Dave Boyle, wiens SXSW-awardwinnaar Never After Dark het publiek imponeerde, herleidde zijn comfort met de complexiteit van horror tot eerder werk in actie. Hij benadrukte hoe Japanse scripts visuele planning en exacte cuts benadrukken, een methode die goed vertaalt naar het managen van de vele bewegende delen van een horrorproductie.
Er zijn zoveel bewegende stukken, zoveel dingen om aan te denken en bij te houden... Dat heeft me voorbereid om in mijn favoriete genre te springen, namelijk horror.
Acteur Dan Stevens, bekend van AMC’s The Terror, verwelkomde de groeiende aanwezigheid van comedy binnen horror. Hij betoogde dat lichte momenten personages en situaties humaniseren, waardoor de griezels harder aankomen in plaats van kijkers te distantiëren.
Ik vind dat humor zo krachtig is in horror en vaak over het hoofd wordt gezien... door wat humor toe te voegen, door elementen van humor mee te nemen, breng je menselijkheid in, die volgens mij zelfs in de meest krankzinnige situaties bestaat.
Regisseur Zachary Wigon, wiens Victorian Psycho in première ging op Cannes, beschreef horror als een vorm van mysterie. Hij vergeleek de vertelling met een patchworkdeken waarvan de afzonderlijke stukken pas een compleet beeld vormen naarmate de film vordert, wat kijkers beloont die de verbanden volgen.
Wanneer ik aan horrorvertelling denk, is het bijna alsof je een patchworkdeken hebt en je aan het begin van de film niet kunt zien wat er in de stukken zit... het plezier zit in het zien hoe deze ogenschijnlijk uiteenlopende stukjes informatie met elkaar verbonden raken.
Gemoderered door Michael Lerman van het Overlook Film Festival en samengesteld door Rachel Walker, die de reeks in 2015 lanceerde, onderstreepte de sessie de voortdurende experimenten binnen het genre terwijl de wortels werden geëerd.