Roger Ebert bouwde een reputatie op met eerlijke, gedetailleerde meningen waarin hij precies uitlegde waarom een film voor hem werkte of faalde. Zijn schrijven moedigde kijkers aan om elke release met een open geest te benaderen, zelfs als het uitgangspunt weinigbelovend leek.

Toch roepen sommige van zijn oordelen nog steeds discussie op onder cinefielen die dezelfde titels anders zien. Vier films die hij slecht beoordeelde, blijven favoriet bij fans vanwege hun stijl, thema's of culturele weerklank, terwijl één film die hij hoog waardeerde nog steeds op brede kritiek stuit.

Ebert zag weinig in de originele Godzilla

Ishiro Honda regisseerde Gojira in Japan in 1954. De film bereikte twee jaar later de Amerikaanse bioscopen in een versie met nieuw beeldmateriaal met Raymond Burr. Het verhaal gebruikte een woest monster als metafoor voor nucleaire vernietiging en startte een langlopende kaijuserie.

Ebert gaf de gerestaureerde Japanse versie anderhalf ster. Hij noemde de effecten onovertuigend en vergeleek het monster met een man in een pak die kartonnen decors vertrapte. Hoewel hij de historische betekenis erkende, beschreef hij het als een slechte film die simpelweg zijn plaats in de geschiedenis had verdiend.

Vandaag de dag waarderen veel kijkers het origineel om zijn sombere toon en scherpe commentaar op atoomwapens. Ze stellen dat het bedachtzame tempo en de praktische effecten de serieuze bedoeling van het verhaal dienen in plaats van afbreuk te doen.

Ebert vond Blue Velvet te afstandelijk en wreed

David Lynch' mysterie uit 1986 volgt een student die een afgesneden oor ontdekt en lagen van geweld en seksuele verdorvenheid blootlegt onder het oppervlak van een rustige stad. Dennis Hopper leverde een huiveringwekkende vertolking als de dreigende Frank Booth.

Ebert gaf de film één ster. Hij betoogde dat krachtige scènes van wanhoop een oprechter verhaal nodig hadden om ze te dragen en beschuldigde de regisseur ervan serieus materiaal als campy satire te behandelen. Hij vroeg zich af welk nieuw inzicht de film bood over duisternis in kleine steden.

Aanhangers prijzen Lynch' surrealistische aanpak en de manier waarop de film verborgen corruptie blootlegt. Ze zien het als een mijlpaal die latere verkenningen van onbehagen in de voorsteden beïnvloedde.

Ebert wees beide Hellraiser-films af als repetitief bloedvergieten

Clive Barkers Hellraiser uit 1987 introduceerde de Cenobites, wezens uit een andere wereld die extreem pijn en genot vermengen nadat een puzzeldoos is opgelost. Het vervolg Hellbound: Hellraiser II uit 1988 breidde de mythologie van hun rijk uit.

Ebert gaf elke film een halve ster. Hij beschreef de eerste als een sombere reeks herhalende scènes en bekritiseerde de tweede omdat die alleen nachtmerries bevatte die mogelijk waren met filmbudgetten. Hij richtte zich op het bloed en de effecten in plaats van de volwassen thema's van obsessie en begeerte.

Fans van de serie benadrukken de frisse mythologie en de manier waarop de films horror met rijpe, grensverleggende ideeën behandelen die hen onderscheiden van typische slashers uit die tijd.

Ebert noemde Fight Club opgewekt fascistisch

David Finchers verfilming uit 1999 onderzoekt fragiele mannelijkheid, consumptiecultuur en de gevaarlijke aantrekkingskracht van een charismatische antiheld. Brad Pitts Tyler Durden werd een iconisch, zij het vaak verkeerd begrepen figuur voor veel kijkers.

Ebert gaf de film twee sterren. Hij noemde het de meest opgewekt fascistische film met grote sterren sinds Death Wish en beschuldigde het ervan geweld te vieren terwijl het deed alsof het machismo bekritiseerde. Hij genoot van het eerste deel maar vond de latere gedeelten pijnlijk en listig.

Velen interpreteren het verhaal als een waarschuwing tegen het fascisme dat het toont. Ze prijzen Fincher om zijn stijlvolle, provocerende satire die resoneert bij publiek dat de ironische bedoeling herkent.

Ebert prees The Phantom Menace als een verbeeldingsvolle prestatie

George Lucas keerde in 1999 terug naar het Star Wars-universum met een prequel gericht op een jonge Anakin Skywalker. De film arriveerde te midden van enorme verwachtingen na een lange periode zonder nieuwe delen.

Ebert gaf het drieënhalf ster. Hij verdedigde de vakmanschap en visuele reikwijdte tegen wat hij als blasé kritiek zag en vergeleek de verbeeldingsvolle elementen gunstig met karaktergedreven space opera's. Hij sloot af met een voorkeur voor transparante onderwatersteden boven conventioneel vertellen.

Critici en publiek vonden de film grotendeels traag, met zwak schrijven en een overvloed aan effecten die steriel aanvoelden. De vertolking van de jonge Anakin trok bijzondere kritiek en velen beschouwen de film nog steeds als een grote teleurstelling in de franchise.