Spaanse regisseur Rodrigo Sorogoyen heeft een reputatie opgebouwd met strakke psychologische thrillers die variëren van seriemoordenaarsverhalen tot politieke intriges en waargebeurde misdaadverhalen. Zijn nieuwste werk, The Beloved, dat in competitie draaide op het Cannes Film Festival, markeert een gedurfde stap vooruit. De film versmelt die eerdere kwaliteiten tot iets diepers en verontrustenders, waarbij hij genreconventies overstijgt om de destructieve prijs van artistieke obsessie te onderzoeken.

Sorogoyen duwt grenzen met een compromisloos familieportret

De openingssequentie speelt zich af in een stijlvol restaurant waar Esteban Martinez, gespeeld door Javier Bardem, sprankelend water met ijs en citroen bestelt. Dit simpele verzoek onthult meteen een man die herstelt van alcoholisme en tegelijkertijd gedreven wordt door strenge normen. Esteban heeft zijn dochter dertien jaar niet gezien en wil haar nu casten in zijn nieuwe project, een periodedrama opgenomen in de westelijke Sahara. Het gesprek wordt steeds rauwer naarmate oude wonden opduiken, waaronder een pijnlijk incident tijdens een vertoning van Kill Bill 2.

Emilia Vera, vertolkt door Victoria Luengo, arriveert op de set als een ervaren actrice maar voelt zich meteen verloren te midden van een internationale cast. Haar eerste take wordt verstoord door een timingfout, maar Esteban dekt haar. Latere scènes leggen de druk bloot die ze ervaart van collega’s die haar beroemde vader kennen, een winnaar van de Oscar voor Beste Buitenlandse Film, en van journalisten die vragen waarom hij juist haar heeft gekozen voor de rol.

Bardem vangt de angstaanjagende controle van een perfectionistische regisseur

Estebans ware bedoelingen blijven bewust onduidelijk. Hij geeft zijn dochter preken over nuchterheid met zinnen als “Drinken is verdomde shit”, maar zijn daden wijzen op een diepere behoefte aan dominantie. Een lange sequentie toont hoe hij op de set in een woede-uitbarsting explodeert, waardoor de cameraman vertrekt en de productie twee dagen stil komt te liggen. Emilia blijft, en de film laat de kijker nadenken over waarom zij de chaos doorstaat.

The Beloved onderzoekt de tol die kunst eist van persoonlijke relaties

Sorogoyen gebruikt wisselende beeldformaten, van scherpe zwart-witbeelden tot korrelige video, om te laten zien hoe Esteban de werkelijkheid voortdurend herschikt. De score versterkt deze Godard-achtige benadering en herinnert het publiek eraan dat de visie van de regisseur altijd voorrang heeft. Tegen het einde wordt duidelijk dat Esteban’s ware geliefde de film zelf is, niet de mensen om hem heen.

Critici hebben de film al gunstig vergeleken met klassiekers als François Truffauts Day for Night en Michael Powells Peeping Tom. The Beloved onderscheidt zich door zijn onverschrokken portret van hoe het nastreven van waarheid op het scherm levens erbuiten kan versplinteren. Met een lengte van twee uur en vijftien minuten laat de film weinig ruimte voor gemakkelijke antwoorden, wat de impact alleen maar vergroot.