Een halve eeuw na de release staat Rocky nog steeds als een van de meest blijvende underdogverhalen van Hollywood. Wat begon als een bescheiden onafhankelijke productie is uitgegroeid tot een cultureel ijkpunt dat nog altijd resoneert bij het publiek.
Toen Sylvester Stallone voor het eerst aanklopte bij producenten Irwin Winkler en Robert Chartoff, was hij een onbekende acteur die hoopte op een doorbraak. Het duo had geen rollen vrij, maar Stallone vertelde dat hij ook schreef. Ze vroegen om zijn werk te zien.
Een eerste script viel niet in de smaak, maar de producenten zagen potentieel en spoorden hem aan om door te schrijven. Binnen een week kwam Stallone terug met het scenario dat Rocky zou worden. Winkler beschreef het later als een krachtig verhaal over iemand met weinig, die toch in zichzelf gelooft.
De studio’s waren ertegen. Ze wilden de film in het algemeen niet maken, en zeker niet met hem. Maar we hielden vol, net zoals hij dat doet in de film.
Met een budget van ongeveer 1 miljoen dollar stonden Winkler en Chartoff persoonlijk garant voor de productie en betaalden ze zelf zo’n 25.000 dollar aan overschrijdingen. Het beperkte budget leidde tot inventieve keuzes, waaronder de intieme schaats-scène tussen Rocky en Adrian die zonder figuranten na sluitingstijd werd opgenomen.
Winkler merkte op dat de lege ijsbaan een gedenkwaardig, persoonlijk moment opleverde dat de film met een grotere cast misschien niet had bereikt. Het verhaal putte deels inspiratie uit de echte partij in 1975 tussen Muhammad Ali en underdogvechter Chuck Wepner.
Toen Stallone’s optreden en de score van componist Bill Conti samenvielen, wist Winkler dat het project iets bijzonders had. Rocky verscheen in 1976, werd een groot succes, won drie Academy Awards waaronder die voor beste film en leidde tot een langlopende franchise.
Filmmaker Peter Farrelly herinnert zich dat hij achttien was toen hij de film voor het eerst zag en de bioscoop elektrisch verliet. Later zag hij directe parallellen tussen Stallone’s echte strijd en het personage dat hij creëerde, wat hem ertoe bracht I Play Rocky te regisseren, een nieuwe film over de weg van het scenario naar het witte doek.
Scenarioschrijver Peter Gamble vond persoonlijke herkenning in het project na jaren onbekend werk. Hij zag zijn eigen verlangen naar erkenning weerspiegeld in Stallone’s vastberadenheid en schreef zijn versie in ongeveer twee weken, een echo van de snelle creatie van het origineel.
Iedereen heeft een moment waarop je denkt: ‘Ik voel dat ik iets in mijn hart en ziel heb dat ik de wereld kan bieden, als iemand het maar zou zien.’
De ontwikkeling van de nieuwe film duurde jaren en viel uiteindelijk samen met het vijftigjarig jubileum van het origineel. De kernboodschap is onveranderd: bewijzen dat je erbij hoort, kan al een overwinning zijn.