Het Belgische wielrennen verliest een van zijn jonge talenten. Robin Orins, renner bij Lotto-Intermarché, heeft besloten definitief te stoppen met wielrennen op 24-jarige leeftijd na slechts twee seizoenen op het hoogste niveau.
De renner maakte vorig jaar de overstap naar het WorldTour-peloton, maar ernstige mentale gezondheidsproblemen en terugkerende paniekaanvallen hielden hem een groot deel van het vorige seizoen uit de koers en hebben hem nu tot dit onomkeerbare besluit gebracht.
Hoewel hij dit jaar nog 27 wedstrijddagen reed tussen maart en juni, kon de Belg niet doorgaan. Orins maakte zijn afscheid bekend via een emotioneel bericht op Instagram, waarin hij uitlegt dat hij zijn mentale gezondheid en die van zijn familie vooropstelt om een hoofdstuk af te sluiten dat hem extreme uitputting bezorgde.
Ik neem afscheid van het professionele wielrennen. Het is tijd om een bladzijde om te slaan, een bladzijde vol emoties, herinneringen en lessen, zowel positief als negatief. Een bladzijde die me heeft gemaakt tot wie ik vandaag ben en waarover de komende jaren nog gesproken zal worden. Het hoofdstuk eindigt eerder dan verwacht, maar zonder enig spijt.
In zijn tekst blikt Orins terug op zijn carrière vanaf zijn zesde op de fiets tot zijn profdebuut en het vervullen van een jeugddroom. Hij benadrukt de momenten van euforie en verdriet, evenals de trots over zijn eerste contract bij Lotto-Intermarché, dat ook zijn laatste bleek te zijn.
De dingen veranderden snel. Ik ga dat deel van mijn verhaal niet opnieuw vertellen, maar het bracht me op een zeer donkere plek en deed me beseffen dat er meer leven is buiten het wielrennen. Na maanden van heropbouw stond ik weer op. Maar ik merkte hoeveel energie het me had gekost en hoe moeilijk het was om de oude Robin terug te vinden.
De renner legt uit dat hij dit jaar probeerde terug te keren met plezier en genot van de fiets, maar dat zijn lichaam en geest een duidelijke nee lieten horen. Nu kijkt hij met vertrouwen vooruit, samen met zijn vriendin, vrienden en familie, en verzekert hij dat het wielrennen altijd een speciale plek in zijn hart zal houden.
Hij sluit af met een positieve boodschap: dit is niet het einde van zijn sportieve ambities en citeert zijn vrienden met de woorden: de vos verliest zijn vacht, maar niet zijn streken.