Robert Greene mengt documentaire en drama in 'Too Much Sugar'-première in Venetië

De hybride film volgt twee vrienden uit Missouri die als ex-gedetineerden en toegewijde vaders hun leven vormgeven via gezamenlijke storytelling.

Regisseur Robert Greene keert terug met weer een inventieve hybride film die documentairebeelden en scripted scènes combineert. De film, getiteld Too Much Sugar, ging in première in de Orizzonti-sectie van het Venice Film Festival en draait om twee oude vrienden uit het landelijke Moberly, Missouri.

Een persoonlijke samenwerking geworteld in het dagelijks leven

Greene leerde hoofdrolspeler en medebedenker Ryan Holliger, lokaal bekend als Holli-wood of Toe Tags, kennen bij jeugdbasketbalwedstrijden. Wat begon als wrijving over Holligers luide gedrag langs de zijlijn, groeide uit tot een hechte vriendschap en creatieve samenwerking. De film toont ook Holligers beste vriend en collega-timmerman Michael Midgyett, die AccRite wordt genoemd.

Holliger, een voormalige gedetineerde die vier jaar heeft gezeten, werkt nu als handarbeider en amateurboxer. Hij voedt zes kinderen van vijf verschillende moeders op met steun van zijn partner Amanda. Zijn optimistische kijk komt naar voren ondanks de uitdagingen om voor een groot, samengesteld gezin te zorgen dat leeftijden van 8 tot 24 omvat.

Familieleden bedenken hun eigen filmideeën

Het project nodigt deelnemers uit om hun eigen korte films te bedenken en te spelen binnen het grotere geheel. De suggesties variëren van een actiefilm bedacht door Holligers zoon Wayde tot een horrorconcept van zijn moeder, die Terrifier 3 als favoriet noemt. Amanda stelt een moederwisselkomedie voor, terwijl Holliger een buddyfilm voor ogen heeft die zijn band met Midgyett viert.

Rouw en heling staan centraal

Midgyetts verhaal krijgt meer aandacht na de onthulling dat zijn 16-jarige zoon om het leven kwam bij een massale schietpartij op een feest. Greene begeleidt hem door emotioneel geladen reenactments die helpen bij het verwerken van het verlies. De rauwe prestaties van beide mannen vervagen de grens tussen acteren en geleefde ervaring.

We zijn geen perfecte mensen, maar we zijn perfect voor elkaar.

— Ryan Holliger, Tegen het einde van Too Much Sugar

Voortzetting van een kenmerkende stijl van cine-therapie

Too Much Sugar vormt een losse trilogie met Greenes eerdere werken Bisbee ’17 en Procession. Het sluit ook thematisch aan bij zijn meta-onderzoek naar media en tragedie in Kate Plays Christine. Als zowel regisseur als editor benadrukt Greene de manipulatieve aspecten van cinema, terwijl hij de hoofdpersonen uitnodigt om actief vorm te geven aan het verhaal.

Het resultaat is een transparant portret van veerkracht van de arbeidersklasse in het kleine-stads-Amerika. Macho buitenkanten maken plaats voor kwetsbaarheid, en dat culmineert in een luchtige buddykomedie die de uitgebreide familie verenigt voor een hoopvol, zij het geënsceneerd, slot.

Tags bij dit artikel