Filmmaker Robert Eggers heeft de afgelopen tien jaar een reputatie opgebouwd met atmosferische horror. Nu wil hij even weg van het genre dat hem bekend maakte.
Tijdens een recente vraag-en-antwoordsessie in Mexico zei Eggers dat hij klaar is om afstand te nemen van de reeks donkere projecten die begon met The Witch in 2015.
Zijn volgende film, het middeleeuwse weerwolvenverhaal Werwulf, komt op eerste kerstdag in de bioscoop. De film met Aaron Taylor-Johnson, Lily-Rose Depp en Willem Dafoe draait om een Engels stadje in de veertiende eeuw dat wordt geterroriseerd door een beest dat een man en zijn familie in gevaar brengt.
“Ik wil niet langer bewust Robert Eggers’ House of Horror maken,” vertelde hij het publiek. Hij voegde eraan toe dat hij zich niet genoodzaakt voelt om meteen klassieke monsterverhalen als The Mummy of The Phantom of the Opera aan te pakken.
Eggers ging ook in op de opkomst van zogeheten elevated horror. Hij merkte op dat doordachte, personagegerichte horror al decennia bestaat, maar dat de huidige golf van persoonlijke genrefilms rond 2014 met It Follows op gang kwam, met eerder werk van Ti West als voorloper.
Hij beschreef de trend als getalenteerde regisseurs die horror gebruiken om intieme verhalen te vertellen die studios anders zouden negeren. Terwijl hij de commerciële successen van mainstreamfilms als die van James Wan erkende, constateerde Eggers dat het publiek de afgelopen tien jaar onverminderd veel belangstelling voor horror heeft getoond.
Er zijn altijd horrorfilms geweest die niet slecht waren en er zijn altijd horrorfilms geweest die daadwerkelijk de duisternis in de mensheid onderzoeken, en zelfs sommige die door de eeuwen heen diepgaand waren.
Eggers bevestigde dat zijn volgende film een bewerking wordt van William Shakespeares Romeo and Juliet voor Focus Features. Hij legde de toonwisseling uit tijdens een nabespreking op Beyond Fest in september.
Ik was met iets anders bezig. Maar na Werwulf was ik een andere horrorfilm aan het schrijven, en het werd weer zo donker, en toen dacht ik: ‘Ik heb een pauze nodig. Dus doe ik iets over twee tieners die zichzelf doden.’