Robert Eggers moet deze vijf gotische verhalen als volgende aanpakken

De voorliefde van de horrordirecteur voor historische details en atmosferische dreiging maakt deze literaire werken ideale kandidaten voor toekomstige projecten.

Weinigen vangen de essentie van gothic cinema zo effectief als Robert Eggers. De regisseur heeft sinds zijn debuut in 2015 met The Witch een indrukwekkend oeuvre opgebouwd, met nadruk op historische nauwkeurigheid, rijke details en sluipende spanning.

Eggers vermijdt consequent moderne settings en heeft een duidelijke voorkeur uitgesproken voor verhalen die zich afspelen voor de Tweede Wereldoorlog. Deze aanpak laat volop ruimte voor adaptaties uit de gothic literatuur, variërend van victoriaanse klassiekers tot latere historische romans.

Ligeia biedt Poe’s kenmerkende onbetrouwbare verteller

Veel verhalen van Edgar Allan Poe lenen zich voor Eggers’ visie. De regisseur verkende Poe’s stijl al in een korte film uit 2008 gebaseerd op The Raven. Ligeia, verschenen in 1838, springt eruit als een minder bekend verhaal verteld door een aan opium verslaafde verteller die geobsedeerd is door zijn eerste vrouw.

Na de dood van Ligeia hertrouwt de verteller, maar zijn tweede vrouw lijkt achtervolgd te worden door de eerste. Het verhaal laat open of er sprake is van bovennatuurlijke krachten of hallucinaties. Eggers zou de psychologische ambiguïteit en het gedicht over sterfelijkheid in het verhaal kunnen uitdiepen.

Between Two Fires brengt middeleeuwse pest en demonen tot leven

Christopher Buehlmans roman Between Two Fires uit 2012 biedt een groots middeleeuws horrorverhaal dat zich afspeelt tijdens de Zwarte Dood in Frankrijk in 1348. Een onterecht veroordeelde ridder reist met een jong meisje dat visioenen heeft en ontmoet demonen en bovennatuurlijke dreigingen samen met een priester.

Eggers toonde zijn talent voor gruwelijke historische epossen in The Northman. Dit verhaal combineert realistische periode-elementen met donkere fantasy en religieus conflict en creëert een reis door door pest geteisterde gebieden vol engelen en demonen.

The Silent Companions weeft een victoriaans spookverhaal met twee tijdlijnen

Laura Purcells roman The Silent Companions uit 2017 sluit nauw aan bij Eggers’ precieze benadering van periodes, zeker na het succes van Nosferatu. Het verhaal volgt een weduwe die in het landgoed van haar overleden echtgenoot griezelige levensgrote houten figuren ontdekt die een eigen leven lijken te leiden.

De vertelling wisselt tussen de negentiende en de zeventiende eeuw en bevat scènes in een gesticht. Het bouwt spanning op via een spookhuispremise die uitgroeit tot een complexe puzzel en biedt een vrouwelijk hoofdpersonage dat elementen uit zowel Nosferatu als The Witch combineert.

Ring Shout introduceert Southern Gothic-elementen uit de jaren twintig

P. Djèlí Clarks novelle Ring Shout uit 2020 biedt Eggers de kans om Southern Gothic-territorium te verkennen. Het verhaal speelt zich af in Georgia tijdens de drooglegging en volgt verzetsstrijders die vechten tegen demonen die voortkomen uit de invloed van de propagandafilm The Birth of a Nation.

Het verhaal onderzoekt raciaal geweld en onderdrukking via fantasy en folklore. Er werd jaren geleden al een televisieadaptatie aangekondigd, maar die is nooit van de grond gekomen. Eggers zou het Amerikaanse Zuiden van de jaren twintig kunnen toevoegen aan zijn historische filmografie met dit compacte maar ambitieuze verhaal.

The Strange Case of Dr Jekyll and Mr Hyde biedt psychologische diepgang

Robert Louis Stevensons novelle The Strange Case of Dr Jekyll and Mr Hyde uit 1886 blijft een van de meest blijvende victoriaanse horrorverhalen. Eggers revitaliseert vaak bekende concepten door ze terug te brengen naar hun gothic oorsprong, waardoor dit een sterke kandidaat is.

Het verhaal volgt een Londense wetenschapper die een drankje maakt om zijn kwade impulsen te scheiden, waarna de alter ego de overhand krijgt. Het functioneert als psychologische horror, allegorie, detectiveroman en doppelgänger-verhaal. Eggers zou de repressieve victoriaanse sfeer en de langzaam opbouwende spanning kunnen benadrukken in een frisse cinematografische interpretatie.

Tags bij dit artikel