Ringo Starr krijgt vaak minder aandacht voor zijn songwriting dan andere leden van The Beatles, maar zijn vocale bijdragen hebben het geluid van de groep op betekenisvolle wijze gevormd. In het begin domineerden John Lennon en Paul McCartney het schrijfproces, net als George Harrison aanvankelijk deed. Starr kwam later als songwriter naar voren, maar kreeg op bijna elk album consistente leadzangrollen.
Het White Album uit 1968 sluit af met "Good Night", een nummer dat John Lennon oorspronkelijk schreef als slaapliedje voor zijn zoon Julian. Starrs warme voordracht past perfect bij de zachte sfeer. Producer George Martin koos na enkele pogingen voor orkestbegeleiding, waardoor Starr als enige Beatle op de opname te horen is. De meningen onder luisteraars zijn verdeeld: sommigen prijzen de rustgevende kwaliteit, anderen vinden het te ingetogen vergeleken met de experimentele toon van het album.
Lennon en McCartney schreven "I Wanna Be Your Man" en gaven het aan The Rolling Stones voor hun eerste hit. The Beatles namen toch hun eigen versie op voor het album With the Beatles uit 1963 en gaven de leadzang aan Starr. Zijn energieke interpretatie maakte het een hoogtepunt van de vroege liveoptredens.
"Matchbox", een favoriet van Carl Perkins uit de Liverpoolse clubdagen van de band, kwam bij Starr terecht nadat hij Pete Best had vervangen. Het nummer werd in 1964 opgenomen voor een ep, maar Starr had last van keelpijn tijdens de sessie, wat leidde tot een ziekenhuisopname wegens tonsillitis. Jimmie Nicol nam het begin van een wereldtournee voor zijn rekening.
Een andere Perkins-cover, "Honey Don't", paste Starr beter dan eerdere pogingen van Lennon. De opgewekte versie uit 1964 op Beatles for Sale en een latere liveopname voor de BBC benadrukken zijn natuurlijke rockabilly-stijl.
Op het album Help! uit 1965 stond Buck Owens' "Act Naturally", een verhaal over een onverwachte opkomst naar filmsterrenstatus. De tekst bleek profetisch: Starr bouwde na het uiteenvallen van de band een opmerkelijke acteercarrière op en leerde zijn vrouw, actrice Barbara Bach, kennen op een filmset.
"What Goes On", uitgebracht op Rubber Soul uit 1965, is het eerste Beatles-nummer dat wordt toegeschreven aan Lennon-McCartney-Starkey. Starr grapte in 1966 dat hij ongeveer vijf woorden had bijgedragen en daarna niets meer. Het nummer markeerde zijn groeiende rol als songwriter.
Op het debuutalbum Please Please Me uit 1963 coverde de band "Boys" van The Shirelles. McCartney merkte later op dat ze zich niets aantrokken van typische genderassociaties in de muziek en het nummer gewoon uitvoerden zoals het geschreven was, wat hielp om stereotypen in de industrie te doorbreken.
"Yellow Submarine", voornamelijk geschreven door McCartney met input van Lennon, verscheen in 1966 op Revolver in plaats van op de latere filmsoundtrack. Lennon beschreef het als speciaal voor Starr gemaakt en merkte op dat het studio werk Pauls visie tot leven bracht.
Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band laat Starr horen als de fictieve Billy Shears op dit nummer uit 1967. De boodschap over steun in moeilijke tijden past goed bij zijn persona en zet de toon voor het concept van het album.
Het White Album-nummer "Don't Pass Me By" eindigt hier op de tweede plaats als Starrs eerste volledig op eigen naam geschreven nummer. Hij herinnerde zich de opwinding van de opname, inclusief het werk met een bijzondere violist, tackpiano en andere levendige elementen die producer Martin hielp vormgeven.
It was great to get my first song down, one that I had written. It was a very exciting time for me and everyone was really helpful, and recording that crazy violinist was a thrilling moment.