Richard Gadd trok wereldwijd de aandacht met zijn rauwe Netflix-miniserie Baby Reindeer. De hit uit 2024 won zes Emmy’s uit elf nominaties dankzij de compromisloze weergave van stalking en persoonlijke worstelingen. Kijkers vroegen zich al snel af wat de scenarioschrijver en acteur hierna zou aanpakken. Zijn nieuwste project, het HBO-drama Half Man, verscheen in april en heeft zich al snel ontpopt tot onmisbare kijkstof.
De zesdelige miniserie wisselt tussen de late jaren tachtig en het heden. Centraal staan twee jonge mannen die opgroeien in hetzelfde Schotse huishouden. Ze zijn geen bloedverwanten, maar vormen toch een intense, schadelijke band. Niall Kennedy begint als een stille, gepeste jongen. Ruben Pallister komt binnen als de luidruchtige, agressieve tegenhanger wiens woede iedereen om hem heen herhaaldelijk in gevaar brengt.
Als volwassenen wordt Niall gespeeld door Jamie Bell en Ruben door Gadd zelf. Het verhaal volgt hun levens terwijl de een zich voorbereidt op een huwelijk en de ander verstrikt blijft in oude patronen. Thema’s als homofobie, geweld en onopgeloste pijn houden het tweetal aan elkaar gekluisterd, ondanks pogingen om los te komen.
De heen-en-weer-structuur laat zien hoe vroege ervaringen latere keuzes bepalen. Kijkers zien hoe de band in de jeugd ontstaat en welke blijvende gevolgen dat decennia later heeft. Bijrollen, waaronder Nialls afstandelijke moeder en een steunende kamergenoot op de universiteit, voegen lagen toe aan de centrale relatie zonder de harde randen weg te nemen.
Fysieke confrontaties komen regelmatig voor, maar de echte kracht zit in de psychologische greep die de mannen op elkaar hebben. Het scenario houdt de druk constant hoog en laat die zelden los gedurende het korte seizoen.
Bell levert een overtuigende vertolking als de volwassen Niall die zijn eigen vooruitgang herhaaldelijk saboteert. Gadd brengt een ongemakkelijke intensiteit in Ruben en onthult meerdere lagen onder de agressie. De jonge acteurs die de personages in de jaren tachtig spelen, evenaren die kwaliteit, waardoor de sprongen in de tijd naadloos en geloofwaardig aanvoelen.
Iedere bijrol draagt bij aan een wereld die levensecht en ongemakkelijk echt aanvoelt. Het resultaat is een miniserie die zowel intiem als breed aanvoelt, ondanks de beperkte lengte.
Vanaf de eerste momenten is duidelijk dat er geen nette afloop komt. De serie biedt in plaats daarvan een nuchtere blik op relaties die zich aan elke poging tot ontsnapping onttrekken. Een late plotwending geeft extra vaart richting de finale. Publiek dat de eerlijkheid van Baby Reindeer waardeerde, vindt hier vergelijkbare kwaliteiten, plus nieuw terrein dat Gadd verkent.