Hollywood staat deze zomer voor een vertrouwde uitdaging: het publiek overtuigen om de bioscoopzalen te vullen voor weer een reeks grote franchisefilms. Studio’s rekenden vroeger op glamoursterren om rode lopers te verlichten en menigten te trekken, maar die tijd is grotendeels voorbij.

Filmmakers nemen promotietaken over

Nu het klassieke sterrensysteem verdwenen is, rust de last zwaar op de schouders van regisseurs om hun projecten te verkopen. Velen van hen hebben een sterke creatieve visie, maar worstelen met het publieke aspect van marketing. Een handvol gevestigde namen vormt hierop een uitzondering.

Steven Spielberg en Christopher Nolan behoren tot de regisseurs die bereid zijn de promotionele inspanningen dit seizoen op zich te nemen. De meeste anderen missen ofwel de bekendheid of het natuurlijke gemak dat nodig is voor effectieve verkoop. Het stopzetten van veel late-night talkshows en het terugtrekken van grote festivals zoals Cannes hebben de mogelijkheden voor informele interviews en fragmenten die vroeger hielpen om buzz te creëren verder beperkt.

Regisseurs uit het verleden die uitblonken in het verkopen van hun werk

Promotie door filmmakers is niet helemaal nieuw. Frank Capra trotseerde in de jaren dertig openlijk de limieten van studio’s op reclamebudgetten en promootte actief films als It Happened One Night en Mr. Smith Goes to Washington. Zijn energieke aanpak vormde een vroeg voorbeeld dat latere regisseurs soms volgden en soms negeerden.

Andere opmerkelijke figuren kozen andere wegen. Regisseurs als David Lean en Woody Allen vermeden agressief verkopen vaak principieel. Hal Ashby en Robert Altman misten simpelweg de vaardigheid ervoor. Daarentegen gebruikte Billy Friedkin levendige televisieoptredens om de wilde achtervolgingen in The French Connection te benadrukken, wat hielp het succes van de film te verzekeren.

Alfred Hitchcock bleek ook bedreven in het verbinden met kijkers op het scherm, waarbij hij achter-de-schermen-details deelde over de spannende elementen in Psycho die het publiek bleven intrigeren.

Nolan leidt vroege zomerpromotie-inspanningen

Deze lente behoort Christopher Nolan tot de eersten die het promotiecircuit opgaan. Recente televisieoptredens benadrukten zijn staat van dienst met meerdere Oscars en sterke kassuccessen van Oppenheimer. Een recent 60 Minutes-segment liet sommige kijkers echter verlangen naar meer opwinding over zijn aankomende project The Odyssey, waarvan de verhaal-elementen enigszins academisch overkwamen ondanks de grootschalige Imax-presentatie.

Nolan blinkt meestal het meest uit wanneer hij spreekt over individuele personages in plaats van brede plotpunten, en die discussies hebben echt gewicht en visuele impact.

Nieuwere regisseurs en socialemediestrategieën

Nolan krijgt nog steeds veel meer media-aandacht dan veel regisseurs van andere zomerreleases in 2026. John Early met Maddie’s Secret en Adrian Chiarella met Leviticus, beide relatieve nieuwkomers, hebben nog geen vergelijkbare dekking gegenereerd.

Olivia Wilde vormt een lichtpunt onder de nieuwere stemmen. Ze plant haar socialemediapubliek te benutten ter ondersteuning van The Invite, waarin ze ook meespeelt naast Seth Rogen, een bewezen televisiepersoonlijkheid. Wilde zorgde drie jaar geleden al voor veel discussie tijdens de promotie van Don’t Worry, Darling.

Sterrenkracht helpt nog steeds bij geselecteerde projecten

Een klein aantal zomertitels kan putten uit zowel regisseurs- als castappeal. Spielbergs Disclosure Day heeft Emily Blunt en Josh O’Connor. Ridley Scotts Dog Stars bevat Jacob Elordi. David Finchers The Adventures of Cliff Booth heeft Brad Pitt in de hoofdrol.

Pitts film, een vervolg in de wereld van Once Upon a Time in Hollywood, verschuift mogelijk naar een later releasevenster. Die timing laat veel grote sterren met relatief rustige zomers op het promotionele front achter.

Spanningen tussen cast en crew voeden soms interesse

In zeldzame gevallen heeft onenigheid achter de schermen een film juist geholpen bij de marketing. Tijdens de release van Easy Rider in 1969 droegen zichtbare spanningen tussen regisseur Dennis Hopper en co-schrijver-producer Peter Fonda bij aan de rauwe, onvoorspelbare reputatie van de film. Het publiek kwam de chaotische toon te verwachten die het slot van het verhaal definieerde.