De neo-western No Country for Old Men uit 2007 van de Coen Brothers oogstte veel lof en won meerdere Academy Awards, maar leidde jaren later ook tot een onverwachte juridische twist. Hoofdrolspeler Tommy Lee Jones startte een procedure tegen Paramount Pictures en eiste miljoenen aan onbetaalde compensatie die verband hield met de commerciële prestaties van de film.
De film, die in 2007 uitkwam, draait om een lasser die een groot geldbedrag vindt na een mislukte drugstransactie. Dit leidt tot een jacht waarbij een meedogenloze huurmoordenaar en een ervaren sheriff, gespeeld door Jones, betrokken zijn. De film won vier Oscars, waaronder Beste Film en Beste Regie voor Joel en Ethan Coen, plus Beste Mannelijke Bijrol voor Javier Bardem. Ook commercieel deed de film het goed en haalde wereldwijd meer dan 170 miljoen dollar op.
Jones leverde een sterke prestatie als de sheriff die reflecteert op een wereld vol toenemende geweld. Zijn rol gaf de film emotionele diepgang en droeg bij aan de status als moderne klassieker naast andere westerns uit 2007.
In 2008 begon Jones een juridische procedure tegen Paramount. Hij stelde dat de studio de bonusregelingen uit zijn contract niet had nageleefd. Jones had ingestemd met een lager voorschot in ruil voor winstdeling op basis van de box office-resultaten.
Latere gerechtelijke documenten wezen op een aanzienlijke fout in de bonusvoorwaarden. De structuur activeerde per ongeluk betalingen bij lagere opbrengstdrempels dan Paramount had bedoeld. Daardoor kwam Jones in aanmerking voor compensatie, ook al bedroegen de wereldwijde inkomsten op dat moment slechts ongeveer 160 miljoen dollar.
Arbitrage resulteerde uiteindelijk in een schikking van 17,5 miljoen dollar voor Jones. De voormalige advocaten van Paramount betaalden de studio apart 2,6 miljoen dollar in verband met de fout. De studio probeerde later delen van het bedrag terug te vorderen van filmbeleggers, wat leidde tot een extra conflict met financieringsbedrijf Marathon Funding, waarin Paramount in het gelijk werd gesteld.
De zaak benadrukt de complexe en soms moeizame financiële afspraken die gebruikelijk zijn bij grote films. No Country for Old Men zelf onderzoekt de destructieve jacht op rijkdom en de grenzen van controle, wat een ironische parallel vormt met de gebeurtenissen achter de schermen.