Bijna vijftien jaar nadat de originele Wizards of Waverly Place eindigde, is Jennifer Stone weer in de huid van Harper Finkle gestapt voor het slot van de Disney-franchisevervolgserie.
Jennifer Stone volgde na het einde van de originele serie een opleiding tot verpleegkundige en heeft zich sindsdien vooral op dat beroep gericht. Ze had niet verwacht terug te keren als het personage, zelfs niet nadat Wizards Beyond Waverly Place twee jaar geleden van start ging.
Vroege gesprekken met David Henrie hadden de mogelijkheid van een gastoptreden opgeroepen als de timing klopte. Stone accepteerde aanvankelijk dat Harper tot het verleden behoorde. De latere uitnodiging om terug te keren kwam als een welkome verrassing.
In de vierdelige serieafsluiting blijkt dat Billie, de jonge tovenaar die bij de familie van Justin Russo is geplaatst, eigenlijk de dochter is van Alex Russo. Nadat Alex zichzelf opoffert door een dimensionale kloof in te gaan, verschuift het verhaal naar een alternatieve realiteit waarin ze samenwoont met Harper en date met Mason Greyback, gespeeld door Gregg Sulkin.
In deze limbo-setting is Harper zichtbaar blij terwijl ze probeert te verbergen dat ze verwacht dat Mason met een huwelijksaanzoek komt. De scène duurt slechts even, maar laat de personages een scenario verkennen dat ooit als mogelijke spin-off was besproken.
Stone merkte op dat de scène ideeën opriep die waren achtergebleven toen de originele serie eindigde, waaronder een premisse waarin Harper en Alex een eigen appartement deelden en een nep-toverstaf gebruikten om de illusie van magie voor de buren in stand te houden. Ze beschreef de ervaring als zowel vermakelijk als emotioneel gelaagd omdat de personages en hun vriendschap duidelijk waren geëvolueerd.
De actrice merkte op dat Harper nu meer focus en zelfvertrouwen heeft in haar creatieve bezigheden. De korte hereniging eindigt met de onthulling dat Mason is overleden en dat Harper zelf mogelijk niet echt is, maar fungeert als gids om Alex naar huis te helpen.
Stone herinnerde zich het desoriënterende maar geruststellende gevoel om na zoveel jaar weer in de rol te stappen. Ze vergeleek het met fietsen: hoe snel de originele dynamiek met haar collega’s weer naar boven kwam ondanks het verstrijken van de tijd.
Het was griezelig. Ik zei letterlijk: ‘Het is zo raar, want ik heb dit personage al vijftien jaar of zo niet meer gespeeld.’ Het was als spiergeheugen. Het was letterlijk alsof je weer leert fietsen. Je springt er gewoon weer in.