Recensie Scary Movie 2026: Weinig grappen en regressieve humor in Wayans-film

Een opvallende gag in de nieuwste Scary Movie toont Ghostface die een paniekerig personage door een ziekenhuisgang achtervolgt. De gemaskerde moordenaar mist met zijn mes en plant het in plaats daarvan in een anatomieplaat aan de muur. De tekening gilt plotseling van pijn. Dat ene moment van onzin springt eruit in een verder vergeetbare komedie die op 5 juni 2026 in de bioscopen opende.

Verspreide absurde momenten redden de film niet

Wanneer de film zich beperkt tot willekeurige, bizarre momenten zoals de schreeuwende poster, ontlokt het een lach of twee. Die flitsen blijven zeldzaam. Het grootste deel van de film herhaalt dezelfde formule als eerdere delen door scènes uit recente horrorhits te lenen, hun stijl weg te halen en de gaten te vullen met grove seksshots, drugreferenties en penisgrappen. Het resultaat voelt meer als een verzameling losse sketches dan als een samenhangende film.

Het verhaal probeert legacy-personages uit de originele film uit 2000 te betrekken, maar laat al snel elke structuur varen. Een stuk van ongeveer twintig minuten ontaardt in vrijblijvende riffs op films als Terrifier 3, M3GAN, Scream VI, Get Out, The Substance en anderen. Een zelfbewuste zin laat Anna Faris’ Cindy Campbell zeggen dat ze It Follows zou refereren, maar dat achterwege laat omdat de film te obscuur is.

Legacy-cast keert terug bij dun plot

Anna Faris en Regina Hall hernemen hun rollen met overtuiging, terwijl nieuwe gezichten zoals Olivia Rose Keegan als Sara en Savannah Lee Nassif als haar zus Tuesday de centrale lijn dragen. De cold open toont Teyana Taylor als zichzelf die met straatwijsheid tegen Ghostface ingaat voordat de film overgaat in vertrouwd slasher-terrein ontleend aan recente Scream-films.

Regressieve humor richt zich op queer personages

Het grootste probleem ligt in de herhaalde aanvallen op queer en transpersonages. Ghostface vermoordt een transpersoon en verklaart dat hij zich nu identificeert als lijk. Een non-binair personage gespeeld door Sydney Park kondigt hun voornaamwoorden aan terwijl ze worden aangevallen, waarna omstanders meedoen met het steken. Deze momenten komen wreed over in plaats van slim, en ze vervangen elke echte commentaar op de horrorfilms die worden bespot.

Shawn Wayans keert terug als de closeted Ray Wilkins, wiens elke verschijning leunt op vermoeide stereotypen met seksuele toespelingen en ongemak. De schrijvers lijken het bestaan van homoseksuele personages op zich als de grap te beschouwen. Vergelijkbare steken richten zich ook op actuele verwijzingen zoals immigratiehandhaving die zonder inzicht of scherpte landen.

Satire mist tanden of duidelijk perspectief

Anders dan scherpere parodieën biedt deze Scary Movie geen echt standpunt over de films die het viseert. Personages merken af en toe op dat niemand een bepaalde film heeft gezien, maar het script bouwt die observaties nooit uit tot een betekenisvolle kritiek. De Wayans-broers, ooit bekend om grensverleggend sketchwerk in In Living Color, leveren hier materiaal dat gedateerd en gemeen aanvoelt in plaats van subversief.

De film krijgt een 2,5 uit 10. De makers mikten op lowbrow idiotie en slaagden daar grotendeels in, maar het ontbreken van scherpzinnigheid of frisse ideeën laat het project hol aanvoelen.