Rebel Wilsons Girl Group schiet tekort met herhaalde grappen en vlakke personages op TIFF

Het vervolg van de regisseur en ster op The Deb is een musicalkomedie met veel sterren die ondanks bekende underdogverhalen geen ritme vindt

Twee jaar na haar regiedebuut The Deb op het Toronto International Film Festival keert Rebel Wilson terug met Girl Group, een originele musicalkomedie die ze schreef en regisseerde. De nieuwe film heeft een sterrencast, maar komt uit op hergebruikte grappen, onderontwikkelde personages en muziek die het verhaal niet tot leven brengt.

Wereldpremière lokt weinig gelach uit op TIFF

Op de wereldpremière in Toronto deze september leverde Girl Group opvallend weinig publiekreactie op. Zelfs cameo-optredens van Spice Girls-lid Melanie C en All Saints-zangeres Shaznay Lewis wisten weinig enthousiasme te wekken voor een project rond bubblegumpop-nostalgie en comedy.

Verhaal draait om een gevallen popster die jong talent coacht

Wilson speelt Tassie Young, een voormalig lid van de groep Gurlfriends die een solocarrière nastreefde die vastliep. Wanneer de band zonder haar herenigt, blijkt de vervangende zangeres te worden gespeeld door Nicole Scherzinger. Een DUI zorgt ervoor dat Tassie in de gemeenschapsdienst belandt bij een jeugdhuis in Los Angeles, geleid door Randall Park als Ken, waar ze jonge aspirant-performers coacht die de groep Xplode vormen.

De meisjes nemen het op tegen rivalen in een competitie terwijl Tassie worstelt met de vraag of ze hun succes of haar eigen comeback prioriteert. Bijrollen zijn voor Jennifer Coolidge als haar manager en Jamie-Lee O’Donnell als een rivaliserende coach met banden met Tassies verleden. In flashbacks is Sally Hawkins te zien als een eerdere mentor.

Script leunt op bekende patronen en misplaatste humor

Het scenario trekt duidelijke parallellen met Wilsons eerdere hit Pitch Perfect, maar verkent zelden nieuw komisch terrein. Grappen herhalen eerdere tropes zonder verrassing en grove momenten komen zonder opbouw. De film verwijst bij naam naar zijn invloeden terwijl emotionele relaties worden afgeraffeld ten gunste van de volgende grap of musicalsequentie.

Een verkondigd boodschap over meisjes die elkaar steunen botst met humor die zich richt op het uiterlijk van personages en zo het empowerment-thema ondermijnt. Het script mist kansen om de druk van de industrie op imago te satiriseren en leunt juist op de stereotypen die het lijkt te bekritiseren.

Sterke prestaties bieden geïsoleerde hoogtepunten

De jonge acteurs die de leden van Xplode spelen brengen energie in de musicalnummers. Nicole Scherzinger gaat voluit in haar beperkte rol als de vervangende zangeres. Randall Park straalt natuurlijke warmte uit als directeur van het jeugdhuis, terwijl Jamie-Lee O’Donnell scherpe komische timing toont als de rivaliserende coach. Jennifer Coolidge verschijnt in een ingetogen rol als stem van de rede.

Wilson zet zich volledig in voor de hoofdrol, maar het snelle tempo laat weinig ruimte voor emotionele diepgang. Het resultaat is een premisse met comebackpotentieel die zijn beste momenten verspreidt over een looptijd van 96 minuten zonder blijvende impact.

Tags bij dit artikel