Golshifteh Farahani speelt Leila, een jonge weduwe die in Kabul een nieuw begin zoekt, in het debuut When She Hears the Bells van scenarioschrijfster en regisseur Chabname Zariab. Het verhaal speelt zich af terwijl de Taliban in 2021 oprukt naar de Afghaanse hoofdstad en Leila ontdekt dat haar werkplek een bacha bazi-huis is waar jongens gedwongen worden zich als vrouw te kleden, te dansen en seksueel misbruikt te worden.
De in Frankrijk woonachtige Iraanse actrice was aanwezig bij de wereldpremière van de thriller tijdens de 30e editie van het Estse Tallinn Black Nights Film Festival, ook bekend als PÖFF, waar de film draaide in de First Feature Competition. De verkoop wordt verzorgd door Le Pacte en de cast omvat Sayed Hashimi. Een deel van de opnames vond plaats in Afghanistan.
Zariab had Farahani al geruime tijd voor de rol benaderd. De actrice aarzelde aanvankelijk omdat ze vergelijkbaar terrein meende te hebben verkend in The Patience Stone. Na herhaalde verzoeken stemde ze uiteindelijk toe zonder het script te hebben gelezen. Later noemde ze het voltooide scenario uitzonderlijk en stelde ze vast dat de film aan die kwaliteit beantwoordde.
Farahani prees het vermogen van de film om spanning en menselijke emotie te verenigen. Tijdens de première kreeg ze herhaaldelijk kippenvel en zag ze een sterk publiek engagement, waaronder een vriend die aan het scherm gekluisterd zat zonder naar zijn telefoon te grijpen. Ze beschouwde deze reacties als duidelijke aanwijzingen dat het verhaal op beide niveaus slaagt.
Het verhaal confronteert verschillende harde werkelijkheden, waaronder de uitbuiting van jongens, beperkingen voor vrouwen en de naderende overname door de Taliban. Farahani legde uit dat ze deze elementen benadert vanuit het perspectief van haar personage, dat de gruwel moet doorstaan zonder de luxe van een extern oordeel. Het publiek kan het onderwerp overweldigend vinden, maar de film vermijdt grafische scènes die kijkers zouden kunnen afstoten.
If the audience is moved by it and asks questions, if the movie is seen and appreciated, it’s enough because so many of these movies can be so boring and so much.
Op vragen over toekomstig werk uitte Farahani diepe bezorgdheid over wereldgebeurtenissen. Ze beschreef het gevoel dat een groot conflict nadert en dat voorbereiding op onrust prioriteit moet krijgen boven artistieke ambities. Ze wees Europa aan als bijzonder kwetsbaar na jaren van relatief comfort en waarschuwde dat de wereldsituatie lijkt op een mijnenveld waar gevaar overal kan opduiken.
I’m a bit pessimistic, and I feel there’s a big war coming. So, in my head, I feel we just need to prepare for a war.
Dit is het derde achtereenvolgende jaar dat Farahani een film presenteert op het festival in Tallinn, na eerdere vertoningen van Reading Lolita in Tehran en Oh, What Happy Days!. Ze prees het evenement om zijn oprechte focus op cinema en beloofde terug te keren wanneer ze wordt uitgenodigd.