Rebecca O’Brien, de BAFTA-winnende producer die met Ken Loach heeft samengewerkt aan meer dan een dozijn onafhankelijke films via hun bedrijf Sixteen Films, heeft opgeroepen tot fundamentele veranderingen in de casting en financiering van Britse films met een lager budget.
Op het British Screen Forum Conference hield O’Brien de Lord Richard Attenborough Memorial Address en presenteerde ze een praktisch plan om de onafhankelijke cinema levensvatbaar te houden in een krimpende markt.
O’Brien zei dat ze genoeg heeft van het zien van bekende acteurs die bescheiden producties domineren. “We hebben funders nodig die opener staan tegenover casting uit een breder reservoir,” stelde ze. “Het casten van superberoemde acteurs is prima, maar het is een mythe dat de marqueewaarde alles is. Ik ben het zat om steeds dezelfde gezichten op het scherm te zien. Het homogeniseert en ontwricht deze films met een lager budget.”
Ze benadrukte dat ze geen bezwaar heeft tegen gevestigde acteurs, maar waarschuwde dat velen nu meer controle zoeken door ook producerrollen op zich te nemen. De meeste missen de praktische ervaring om een project van script tot scherm te begeleiden, betoogde ze.
O’Brien uitte haar bezorgdheid dat veelbelovende Britse regisseurs vaak worden weggekocht door het studiosysteem voordat ze hun vak volledig hebben ontwikkeld. Het gevolg, zei ze, is dat de onafhankelijke sector grotendeels fungeert als talentenkwekerij voor grotere spelers, terwijl ze zelf met minder middelen moet werken.
Ze wees op de opkomende microdrama-ruimte als een gebied waar nieuwe stemmen nog ruimte vinden om te experimenteren en door te breken.
Te veel projecten zonder echte commerciële of artistieke waarde krijgen nog steeds groen licht, constateerde O’Brien. Een duidelijke weigering met specifieke feedback zou filmmakers beter helpen dan langdurige onzekerheid, hield ze vol.
De harde realiteit, voegde ze toe, is dat distributeurs nu echte theatrale potentie eisen voordat ze zich aan een titel binden in het huidige klimaat.
O’Brien pleitte voor verplichte quota die ruimte reserveren voor Britse producties op streamingplatforms en betaaltelevisiediensten, en noemde dit een centrale maatregel om marktfalen te corrigeren. Ze riep ook op tot een drastische vereenvoudiging van financieringsstructuren, zodat producers niet gedwongen worden tot langdurige onderhandelingen met grote teams van juristen over recoupmentvoorwaarden.
“We moeten manieren vinden om de volgende generaties in staat te stellen hun verhalen te vertellen,” zei ze. “Met enkele structurele veranderingen en vereenvoudigingen, wat afslanking en radicaal denken kunnen we de sector een impuls geven en nieuw leven inblazen. Met de juiste wind in de zeilen kan een kleine film ver boven zijn gewicht boksen en de hele industrie ten goede komen.”
O’Brien wees op de met de Palme d’Or bekroonde I, Daniel Blake als bewijs dat bescheiden, gerichte projecten een grote impact kunnen hebben als ze worden gesteund door verlichte financiers, toegewijde sales agents en distributeurs, en publiek dat zichzelf herkent op het scherm.
Met verlichte funders die ons hun gang lieten gaan, creatieve, betrokken distributie- en salespartners en een publiek dat zichzelf weerspiegeld zag op het scherm in dit kleine verhaal, hebben we veel bereikt. Dat is wat we vragen.