De jaren zeventig en een groot deel van de jaren tachtig boden weinig voor fans van striphelden op het scherm. Na het succes van Richard Donners Superman vermeden netwerken en studio's grotendeels grote superheldenprojecten. CBS scoorde een hit met Lynda Carter als Wonder Woman, maar de poging tot The Amazing Spider-Man met Nicholas Hammond viel ondanks redelijke kijkcijfers tegen en stopte na twee seizoenen.
NBC koos voor een bredere aanpak door met Marvel samen te werken aan een reeks series. Het netwerk verwierf de rechten op The Incredible Hulk, Sub-Mariner, Human Torch, Doctor Strange en Captain America. De Hulk-serie liep vijf seizoenen, terwijl de andere projecten vastliepen of ongelijkmatig werden behandeld.
Budgetbeperkingen hinderden elk project. Geen enkel kwam in de buurt van de dynamische beelden van Marvels beste schrijvers en tekenaars. De Captain America-tv-film leed het meest toen de ervaren scenarioschrijver Don Ingalls een traag en ongeïnspireerd script afleverde dat meer paste bij westerns of politieseries.
Steve Rogers wordt al lang gezien als een rechttoe-rechtaan, zelfs saai personage wiens supersoldatenserum zijn lichaam veel sterker maakt dan zijn persoonlijkheid. Het latere Marvel Cinematic Universe loste dit op door Chris Evans te casten en in te zetten op zijn natuurlijke charme.
De NBC-productie uit 1979 castte Reb Brown als Rogers. Brown was al gespierd en bracht een relaxte surfersvibe mee na rollen in Happy Days en Big Wednesday. Zijn Rogers rijdt liever relaxed langs de Californische kust in een busje dan dat hij haast heeft, zelfs als schurken zijn vrienden viseren.
De bioscoopversie uit 1990 had Matt Salinger, zoon van auteur J.D. Salinger, in de hoofdrol. Salinger straalde een onhandige, lege aanwezigheid uit waardoor Rogers als een buitenstaander voelde. Hij leek meer op zijn gemak in kostuum, maar de vertolking bleef vlak. Een sterke bijrolbezetting met onder meer Ned Beatty, Darren McGavin, Ronny Cox en Scott Paulin als de Red Skull probeerde dat te compenseren.
Onder regie van Emmy-winnaar Rod Holcomb opent de NBC-film met lange beelden van Rogers die langs de Stille Oceaan rijdt. Na de transformatie toont hij zijn kracht door zijden rundvlees in een vleesfabriek te gooien. Motorstunts zorgen kort voor spanning, maar het verhaal blijft klein en episodisch.
Producer Menahem Golan en regisseur Albert Pyun mikten hoger met de film uit 1990. Joegoslavische locaties gaven wat schaal en de Red Skull kreeg een grotesk ontwerp. Een scène suggereert dat het schild een personage van Francesca Neri onthoofdt, al blijft het effect impliciet. Het project leed nog steeds onder het bescheiden budget.
Beide verfilmingen werkten onder strenge beperkingen die verhinderden dat iemand zijn beste werk kon leveren. Kijkers die het betere van twee matige versies zoeken, vinden in de bioscoopfilm meer wilde momenten, terwijl de tv-film een zekere nostalgische herkenning biedt voor wie hem destijds op tv zag.