Het eindsignaal in Straatsburg markeerde het begin van een totale bevrijding. De spelers van Rayo Vallecano gaven zich over aan een spontaan feest midden op het gras van het Franse stadion, waar de euforie zich verspreidde onder alle aanwezigen.
Elke rayista-voetballer liep over het veld om intens te vieren en vooral om de steun van de fans die daarheen waren gereisd te bedanken. Die constante steun dreef het team naar de grote finale en verdiende een speciale erkenning op het moment van de overwinning.
In de volle vreugde klonk de meest speciale interpretatie van 'La Vida Pirata'. De spelers verenigden zich in koor om het met kracht te zingen. Kort daarna werd een van de grote protagonisten en leiders van Rayo, Isi Palazón, door zijn teamgenoten in de lucht getild in een gebaar dat de erkenning symboliseerde voor de sleutelrol die hij tijdens de hele campagne speelde.