Australische breakdanser Raygun heeft openhartig gesproken over de intense schaamte die ze voelde na haar fel bekritiseerde optreden op de Olympische Spelen van Parijs 2024. In de nieuwe Netflix-documentaire Untold Raygun: Breaking Badly blikt de 38-jarige academicus, nu bekend als Rachael Gunn, terug op hoe de wereldwijde reactie haar wereld deed instorten.
Gunn kwam later in haar leven via haar man en coach Samuel Free in de breakdancewereld terecht. Ze behaalde een PhD gericht op deze dansvorm aan Macquarie University in Sydney. Toen breakdance in 2020 debuteerde als olympische sport, won ze de nationale kwalificatiewedstrijd van Australië en bereidde ze zich met slechts negen maanden en de begeleiding van haar man voor.
Zonder extra ondersteuning zoals een voedingsdeskundige of krachttrainer begrepen ze al snel dat ze voor een zware opgave stonden. Hun herziene doel werd simpelweg één stem van de negen juryleden te krijgen.
Gunns routine bevatte speelse moves zoals de sprinkler en kangoeroehops, bedoeld om de Australische cultuur en de artistieke kant van breaking te benadrukken. Ze scoorde nul punten, wat leidde tot een online storm met beschuldigingen van favoritisme en wijdverbreide spot.
I was cringe.
De danseres kreeg antidepressiva voorafgaand aan de Spelen en worstelde met fysieke, mentale en emotionele uitputting. Ze koos ervoor niet terug te trekken om later spijt te voorkomen.
Sociale media werden genadeloos, waarbij sommige vrouwen meededen aan de aanval en complottheorieën beweerden dat Free het selectieproces had gemanipuleerd. Een medewerker van de Spelen adviseerde haar offline te blijven toen de situatie escaleerde.
Een keerpunt kwam toen de Britse miljardair Richard Branson haar in september 2024 uitnodigde voor een cruise met Virgin Voyages en haar optreden buitengewoon noemde. De ervaring hielp haar gevoel van mogelijkheden te herstellen.
Gunn kondigde in november 2024 haar pensioen uit de competitie aan. Sindsdien is ze in 2025 teruggekeerd naar dance-evenementen, vastbesloten om te bewijzen dat de kritiek haar passie voor de kunstvorm niet heeft beëindigd.
Ze besloot onlangs haar universiteitspositie op te geven en verkent wat er nu komt, terwijl ze haar mentale gezondheid nauwlettend in de gaten houdt.
I know for sure I’m never gonna stop dancing. I know I’m a dorky white woman… and I’m OK with that.