Raye sloot haar Amerikaanse tournee af met een indrukwekkende twee uur durende optreden in het Greek Theatre in Los Angeles, waar Adele in het publiek zat en gesprekken over verschuivende schijnwerpers in de popmuziek op gang kwamen. De 28-jarige Britse artieste toonde waarom ze behoort tot de leidende stemmen van haar generatie door een mix van vocaal vuurwerk, scherpe humor en onwrikbare eerlijkheid.
Een rood gordijn ging open en onthulde een groot ensemble met zeven blazers en zeven strijkers die de zangeres in een opvallende rode jurk flankeerden. Ze begon meteen met de albumopener “I Will Overcome” en ging vervolgens over in “Where Is My Husband?”, waarbij haar choreografie scherp en haar bewegingen vol zelfvertrouwen waren. De productie riep de klassieke Vegas-spectakel op, compleet met androgyne achtergrondzangers in smoking die Rayes energieke optreden evenaarden.
Getrouw aan haar reputatie hield Raye het publiek betrokken met uitgebreide monologen die spontaan leken in plaats van ingestudeerd. Tijdens een zes minuten durend stuk reageerde ze op een TikTok-reactie waarin werd beweerd dat ze te veel praat, waarna ze zich meteen verontschuldigde maar toch vasthield aan haar stijl. “Dit ben ik gewoon,” zei ze tegen het juichende publiek. Dezelfde gesprekstoon ging over in “Nightingale Lane”, waarin ze het publiek meenam in een verhaal over een ex, neven-exen en de angst die een bekende geur opriep op weg naar het kopen van eieren. Ze peilde zelfs de relatie-status van het publiek voordat ze het ballad opdroeg aan de 17 procent die nog met een gebroken hart worstelt.
Halverwege de set veranderde Raye bewust de stemming met twee opeenvolgende nummers die seksueel geweld en suïcidale gedachten aansneden. Ze pauzeerde voor het eerste nummer en gaf toe dat ze er nog niet in de stemming voor was, maar weigerde het over te slaan. “Een of ander kwaadaardig persoon komt mijn leven niet binnen om me te vertellen dat ik nu een depressief persoon ga zijn,” zei ze met een trillende stem. Het daaropvolgende nummer “I Know You’re Hurting” ging vergezeld van een directe boodschap aan iedereen in het publiek die misschien worstelt, verpakt als een oproep om te vechten voor de persoon die ze geboren zijn om te zijn.
Ik wil jullie vertellen dat er niemand anders op deze planeet is zoals jij. Jij bent uniek en goddelijk jezelf.
De grootste verrassing van de avond kwam tegen het einde toen filmcomponist Hans Zimmer het podium op liep om synth te spelen op hun orkestrale samenwerking “Click Clack Symphony”. Rayes zichtbare verbazing sloeg om in vreugde toen de twee samen optraden en een cinematische toets toevoegden aan de al ambitieuze set. Het nummer benadrukte het dichte, idee-rijke karakter van haar nieuwe album “This Music May Contain Hope”, dat ze qua omvang heeft vergeleken met landmarkplaten die genregrenzen verleggen.
Openers Amma en Absolutely, Rayes jongere zussen, voegden zich bij haar voor het laatste nummer “Joy”, wat direct een familiehoogtepunt opleverde. De encore ging over in energieke EDM-terrein met een medley die “Escapism” bevatte en het publiek een cathartische ontlading bood na het zwaardere materiaal. Raye sloot af met de belofte aan fans dat ze van plan is door te gaan met optreden tot minstens haar 76e, waardoor de uitverkochte zaal met het gevoel achterbleef dat haar beste jaren nog moeten komen.