Raye sloot deze week haar Amerikaanse tour af in het Greek Theatre in Los Angeles met een twee uur durende show die retro Vegas-glamour combineerde met moderne popambitie en diep persoonlijke verhalen. Adele zat in het publiek op de laatste avond, wat meteen speculatie opriep over een overdracht van de fakkel tussen twee krachtige Britse vocalisten.
De 125 minuten durende set opende met een rood gordijn dat een groot ensemble onthulde: zeven blazers aan de ene kant, zeven strijkers aan de andere, en Raye in het midden in een vloeiende rode jurk geflankeerd door twee achtergrondzangeressen in smoking. De productie deed denken aan klassieke Las Vegas-showrooms met zijn brass-zware geluid en scherpe choreografie, en ging meteen van start met hits waaronder de albumopener I Will Overcome en Where Is My Husband.
Adele's aanwezigheid voedde het gesprek over generatiewisseling, maar Raye verdiende haar plek met meer dan alleen vocale kracht. Ze evenaarde de gave van de oudere ster voor lange, openhartige monologen die concerten omtoveren tot intieme gesprekken. Tijdens een zes minuten durende zijsprong ging ze direct in op online kritiek.
Ik zag de andere dag een TikTok die zei: ‘Rae praat te veel tijdens haar shows.’ En je kent dat moment waarop je begint te twijfelen, wanneer je denkt: ‘Oh, oh, nee, oh, nee. Hou het in. Hou het in. Kom ter zake!’ Niet dat dat me kapot zou maken. Ik blijf mezelf. Maar voor wie vindt dat ik te veel praat: sorry, oké? Maar dit ben ik gewoon.
Raye nam het publiek met humor mee door persoonlijk terrein voordat ze uitkwam bij Nightingale Lane, een centrale ballad van haar album This Music May Contain Hope. Ze vroeg iedereen te gaan zitten en beschreef de aanhoudende angst die alledaagse herinneringen aan een belangrijke ex oproepen. Ze peilde het publiek over hun relatie-status en droeg het nummer op aan de 17 procent die nog met een gebroken hart worstelt.
Twee derde in de show veranderde Raye van toon met een scherp segment over seksueel geweld, gevolgd door haar nummer over suïcidepreventie I Know You’re Hurting. Ze erkende de abrupte wending en overwoog even om het materiaal over te slaan, maar besloot toch door te gaan.
Een of ander kwaad mens mag niet in mijn leven komen en zeggen dat ik nu een depressief persoon ben. Een of ander kwaad mens mag niet in mijn leven komen en zeggen: ‘Je bent nu nog maar de helft van wie je ooit was.’ Wat? Een of ander kwaad mens mag in jouw leven komen en zeggen: ‘Je gaat geen mensen meer vertrouwen. Je brengt dit trauma mee in elke relatie’? Nee, dat wijs ik af.
Na het emotionele hoogtepunt schakelde Raye over naar een ontsnappingsachtige EDM-finale. De grootste verrassing kwam toen Hans Zimmer het podium op liep om synth te spelen op Click Clack Symphony, hun orkestrale samenwerking van het nieuwe album. Raye’s oprechte verbazing maakte het moment compleet toen de filmcomponist zich bij de al overvolle productie voegde.
De avond sloot af met de zangeres die haar langetermijnplannen uitte terwijl haar jongere zussen Amma en Absolutely zich bij haar voegden voor het laatste nummer Joy, een familiehoogtepunt dat klassieke zus-acts opriep.
Mijn plan is, met de vingers gekruist, om dit te blijven doen tot ik minstens 76 ben, dus hopelijk zie ik jullie mooie gezicht nog een keer tussen nu en dan.
Raye’s vocale beheersing, van zwevende sopraanaccenten tot gegronde soulfrasering, en haar beheersing van zowel intieme bekentenissen als arena-spectakel positioneren haar vroeg in haar carrière als een grote kracht. De 12.000 fans die het Greek Theatre vulden, vertrokken met duidelijk bewijs dat ze behoort tot de grote live-entertainers van haar generatie.