Raphael Bob-Waksberg ziet enorm onbenut potentieel in geanimeerde televisie voor verhalen die humor mengen met diepere emotionele lagen. De maker van de geprezen serie BoJack Horseman keert terug met Long Story Short, een Netflix-animatieserie die een Joodse middenklassefamilie volgt door meerdere tijdperken en veranderende relaties.
Bob-Waksberg werd vader van twee na het einde van BoJack Horseman in 2020. Die veranderingen brachten hem ertoe na te denken over wat ouders doorgeven aan kinderen. Hij verwerkte die gedachten in de serie in plaats van ze als abstracte ideeën te laten.
Raphael Bob-Waksberg legde uit dat hij een lange familiegeschiedenis en de blijvende effecten daarvan op individuen wilde onderzoeken. De serie draait om de Schwooper-broers en -zussen en hun ouders, maatschappelijk werkster Naomi Schwartz en wiskundeprofessor Elliot Cooper, die hun achternamen combineerden voor de kinderen.
De serie gebruikt animatie om over decennia te springen, waaronder de jaren vijftig, negentig, 2010 en 2020, zonder continuïteitsproblemen. Personages verouderen en verjongen op het scherm op natuurlijke wijze. Deze aanpak laat schrijvers verdriet en familietrauma vanuit meerdere hoeken verkennen, zoals de aanhoudende behoefte van een dochter aan de goedkeuring van haar overleden moeder na haar overlijden aan covid-19.
De stemmen zijn onder meer van Lisa Edelstein als Naomi, Paul Reiser als Elliot, Ben Feldman als oudste zoon Avi, Abbi Jacobson als middelste kind Shira en Max Greenfield als jongste broer Yoshi. Afleveringen duren ongeveer 25 minuten en houden comedy centraal, ook bij serieuze thema’s.
Bob-Waksberg benadrukte dat de serie geen mystery-box-verhaal volgt. Grappen komen direct over, ook als ze verwijzen naar Joodse gebruiken of Jiddische termen die niet iedereen kent. In een aflevering organiseert de familie een interventie voor de jongste zoon, om te ontdekken dat hij orthodox joods is geworden in plaats van een drugsprobleem te verbergen.
I find, especially in comedy, it can be very frustrating if you feel like you’re only getting half the joke or you’re getting a punchline that’s not going to be funny until you hear the setup five episodes later.
Bob-Waksberg verwerpt het idee dat zijn werk niche of ontoegankelijk is. Hij herinnert zich dat hij als kind The Simpsons keek en verwijzingen tegenkwam naar klassieke films die hij nog niet kende. Die momenten wekten zijn interesse en maakten hem nieuwsgieriger, een effect dat hij hoopt dat Long Story Short ook bij nieuwe kijkers teweegbrengt.