Quentin Tarantino heeft de rauwe energie van grindhouse-cinema al lang gevierd, en één titel uit dat tijdperk springt eruit als persoonlijke favoriet. De filmmaker heeft Coffy genoemd onder zijn top 10 favoriete films aller tijden en een van zijn twee meest gekoesterde wraakverhalen.
Tarantino groeide op in de grindhouse-scene in Los Angeles. Die invloed is zichtbaar in verschillende van zijn projecten, het meest direct in de film Death Proof uit 2007, die hij combineerde met een film van Robert Rodriguez als bewuste dubbelprogrammering met verzonnen trailers.
Eerder gaf Tarantino grindhouse-ster Pam Grier een prominente rol in zijn vervolg op Pulp Fiction uit 1997. De film Jackie Brown plaatste Grier in het middelpunt van een verhaal over een stewardess die drugskoerier wordt. Het project hielp haar carrière nieuw leven in te blazen, net zoals Pulp Fiction dat had gedaan voor John Travolta.
De film Coffy uit 1973, geregisseerd door Jack Hill, toont Grier als een vrouw die wraak neemt in blaxploitation-stijl. Tarantino heeft de film herhaaldelijk geprezen om zijn entertainmentwaarde ondanks de bescheiden productie.
Ik wil niet te gek doen over het idee dat Coffy een geweldige film is. Hij is erg amateuristisch, maar ik vind wel dat Coffy een van de meest vermakelijke films ooit is; het is een feest, het is grappig, het is gewoon hilarisch. In de eerste twintig tot dertig minuten worstel je intern. Lach ik om de film, of lach ik mee met de film? Ik vermoed dat de meeste kijkers denken dat ze om de film lachen. Maar daarna begint het verhaal te werken.
Kijkers kunnen de film zelf beoordelen, want hij is te streamen op MGM+. De film kreeg bij verschijning goede kritieken en deed het relatief goed aan de kassa in verhouding tot het budget.