Prinses Diana overwoog een verhuizing naar Zuid-Afrika met haar geheime minnaar dr. Hasnat Khan om te ontsnappen aan de druk van het koninklijke leven en afstand te nemen van haar ex-man, koning Charles, volgens haar broer Charles Spencer.
De onthullingen staan in Spencers nieuwe memoir Swan Song: My Sister, Diana, waarin de zoektocht van de prinses naar een rustiger bestaan ver van Engeland wordt beschreven.
Spencer schrijft dat Diana contact opnam met hartchirurg dr. Christiaan Barnard in de hoop dat hij een positie voor Khan kon regelen in het Groote Schuur Hospital in Kaapstad. Het plan maakte deel uit van wat de graaf haar patroon noemt van optimistische maar onrealistische toekomstvisies.
Tijdens een bezoek in maart 1997 aan het huis van haar broer in Zuid-Afrika beoordeelde Diana of het gebied als toevluchtsoord kon dienen. Ze bracht veel tijd door met wachten op telefoontjes van Khan, die zelden belde, wat haar spanning vergrootte.
Ze leerden elkaar kennen in 1995 toen Diana een patiënt bezocht die onder Khan’s zorg viel. Hun relatie bleef verborgen voor het publiek, waarbij de prinses vermommingen gebruikte en vertrouwde op haar butler Paul Burrell om ontmoetingen te regelen.
Diana vroeg Burrell zelfs een priester te vinden die hen zou kunnen trouwen, hoewel Khan het idee later afwees. Ze stelde Khan voor aan haar zonen, prins William en prins Harry, en bezocht zijn familie in Pakistan.
Ze was gekomen om zelf te zien of dit subliem mooie puntje van Afrika … een toevluchtsoord kon bieden voor haar en haar hartchirurg-minnaar.
Bij het gerechtelijk onderzoek in 2008 naar Diana’s dood zei Khan dat hij geloofde dat een huwelijk met de beroemdste vrouw ter wereld onmogelijk zou zijn geweest. Het stel had kort Pakistan als alternatief overwogen voordat Diana de relatie in juli 1997 beëindigde.
De memoir behandelt ook Spencers moeizame relatie met de koninklijke familie. Hij beweert dat koning Charles opgelucht klonk na Diana’s dood en later met hem in conflict kwam over het verplichten van William en Harry om achter de kist van hun moeder te lopen.
Spencer beweert bovendien dat Charles’ staf negatieve verhalen over hem lekte naar de pers, wat bijdroeg aan zijn suïcidale gedachten. Het boek portretteert Diana als een complex figuur vol charisma en zelf twijfel die nooit de duurzame liefde vond waarnaar ze op zoek was.