Amazon MGM Studios haalde eerder dit jaar castingveteraan Nina Gold binnen en de jacht op de volgende James Bond is gevorderd tot de laatste screentests in Londen. De gerapporteerde shortlist bevat Jack Lowden, Callum Turner, Josh O'Connor en één nog onbekende acteur, al heeft de studio geen namen bevestigd. Regisseur Denis Villeneuve en scenarioschrijver Steven Knight blijven aan het project verbonden, met een definitieve beslissing tegen het einde van het jaar.
Elke vertraging bij het benoemen van de nieuwe 007 stuurt fans terug naar eerdere periodes, en weinig runs roepen zoveel discussie op als Pierce Brosnans vier films. Zijn periode liep van 1995 tot 2002, een tijd van snelle veranderingen in de cinema toen praktische effecten plaatsmaakten voor zwaarder digitaal werk. Het viertal laat de grootste schommelingen in kwaliteit en techniek binnen de franchise zien, van de realistische stunts in de opener tot de zware CGI-afhankelijkheid in de slotfilm.
Lee Tamahori's film uit 2002 markeerde het veertigjarig bestaan van de franchise en zat vol verwijzingen naar eerdere avonturen. Brosnans Bond komt na veertien maanden uit een Noord-Koreaanse gevangenis, wordt door MI6 gedesavoueerd en raakt al snel betrokken bij een complot rond diamantmagnaat Gustav Graves, gespeeld door Toby Stephens. Halle Berrys NSA-agente Jinx sluit aan voor een scène in Havana, terwijl een onzichtbare Aston Martin en een beruchte CGI-golfsurferscène symbool werden voor de excessen van de film.
Rosamund Pike verschijnt als MI6-medewerker Miranda Frost en een schermduel tussen Brosnan en Stephens springt eruit als het sterkste actiemoment. De film haalde sterke bioscoopopbrengsten, maar kreeg kritiek omdat hij te zwaar leunde op zelfreferentiële humor. De ontvangst hielp de weg vrijmaken voor een volledige reboot met Daniel Craig in Casino Royale vier jaar later.
Michael Apteds film uit 1999 opent met een snelle bootachtervolging over de Theems die eindigt bij de Millennium Dome. Sophie Marceau levert een van de gelaagdere Bond-schurken als oliemagnaatdochter Elektra King, terwijl Robert Carlyle de terrorist Renard met een kogel in zijn hersenen speelt. Brosnans personage draagt een groot deel van het verhaal een gewonde schouder, wat zeldzame kwetsbaarheid toevoegt.
Judi Denchs M krijgt meer schermtijd en Desmond Llewelyn maakt zijn laatste verschijning als Q. Denise Richards trok veel aandacht als kernfysicus Christmas Jones, een rol die een veelgehoorde grap werd. Het plot draait om een pijplijnplan en een gestolen onderzeeër, al wordt het verhaal ingewikkeld. De titelsong van Garbage blijft een hoogtepunt, ook al slaagt de rest van de film er niet in om die energie bij te houden.
Jonathan Pryce speelt mediamagnaat Elliot Carver in de film uit 1997, die kort na de overdracht van Hongkong verscheen en een actueel plot had over spanningen tussen Groot-Brittannië en China. Regisseur Roger Spottiswoode houdt het tempo hoog en strooit humor door de film. Teri Hatcher speelt Carvers vrouw Paris, een voormalige liefde van Bond.
Michelle Yeoh steekt eruit als de capabelste tegenspeelster van het tijdperk, Wai Lin, die haar eigen stunts uitvoert. De motorachtervolging met handboeien door Saigon behoort tot de meest inventieve scènes van Brosnans periode, terwijl een op afstand bestuurbare BMW in een parkeergarage slim humor laat zien. De film verdient zijn hoge plaats vooral omdat Brosnan het meest op zijn gemak lijkt in de rol en ruimte krijgt om zijn komische timing te tonen.
Martin Campbells heropleving uit 1995 opent met een dramatische bungeejump van een Russische dam en markeert meteen een terugkeer naar vorm na een pauze van zes jaar. Sean Bean levert de sterkste schurkenprestatie als voormalig 00-agent Alec Trevelyan, wiens persoonlijke wrok tegen Groot-Brittannië het verhaal echt gewicht geeft. Famke Janssens Xenia Onatopp brengt gedenkwaardige dreiging en Judi Dench debuteert als M met een memorabele uitbrander aan Bond als een relikwie uit de Koude Oorlog.
Bijrollen van Robbie Coltrane en Alan Cumming voegen komische verlichting toe die latere films grotendeels lieten varen. De tankachtervolging in Sint-Petersburg blijft het meest destructieve en memorabele actiemoment van de vier films. Eric Serra's score kreeg kritiek, maar Tina Turners titelsong compenseert dat tekort. GoldenEye staat bovenaan omdat de latere films nooit meer diezelfde overtuiging of frisheid wisten te evenaren.