De romanschrijver Arturo Pérez-Reverte was woensdag te gast in 'El Hormiguero' om zijn nieuwste boek 'La hipótesis más peligrosa' te presenteren en met Pablo Motos te praten over de actuele Spaanse politiek.
Tijdens het gesprek kwamen onder meer de electorale steun voor de premier, de opkomst van rechts onder jongeren en het tanende vertrouwen van burgers in hun vertegenwoordigers aan bod.
Een van de opvallendste uitspraken was zijn verklaring waarom sommige kiezers Pedro Sánchez blijven steunen, ook al bekritiseren ze hem fel. 'Ik ken mensen die hem haten en toch op hem stemmen', zei de schrijver, met de toevoeging dat het niet om mensen zonder eigen oordeel ging.
Op de vraag van Motos naar die schijnbare tegenstrijdigheid antwoordde hij recht op de man af: 'Omdat Spanje een ziek land is'. Hij voegde eraan toe dat dezelfde kwaal ook eerdere sleutelmomenten in de recente geschiedenis heeft bepaald, van de Eerste Republiek tot de huidige Transición.
Bij het bespreken van de aantrekkingskracht van rechts op jonge kiezers trok Pérez-Reverte een heldere parallel tussen de leiders van PP en Vox. Hij typeerde Alberto Núñez Feijóo als 'de saaie vader die je de les leest' en Santiago Abascal als 'de foute oom die je sigaretten geeft'.
Daaruit kwam een van de meest geciteerde zinnen van het interview: 'Vox is als de PP met vier borrels op'. De auteur merkte ook op dat de partij van Abascal maatregelen belooft die ze weet dat ze niet kan waarmaken.
De schrijver had ook commentaar op andere politieke gezichten. Over Ada Colau gebruikte hij een directe beeldspraak: 'Ze is als een opgewarmde maaltijd'. Daarentegen prees hij het vermogen van Gabriel Rufián om jongeren te bereiken en zijn vaardigheid in het Congres.
Onder de beste parlementsleden noemde hij Rufián samen met Cayetana Álvarez de Toledo en Félix Bolaños. Zijn oordeel over Pablo Iglesias was scherper: 'Hij is eigenlijk geen politicus, maar een opportunist'.
Verder dan de namen alleen reflecteerde Pérez-Reverte op de sombere stemming rond de komende algemene verkiezingen van 29 november. 'Het gebrek aan vertrouwen leidt tot een soort ontmoediging', stelde hij.
Volgens de schrijver heeft de reeks gebroken beloften veel burgers ertoe gebracht 'de minst slechte hypothese' te kiezen en alle hoop op politieke oplossingen te verliezen.
Ze hebben ons zo vaak bedrogen, zo vaak teleurgesteld, de een na de ander, en de laatste tijd liegt steeds dezelfde, dat het ergste het gebrek aan hoop is.