De schrijver Arturo Pérez-Reverte was woensdag te gast in het programma El Hormiguero om zijn nieuwste roman 'La hipótesis más peligrosa' te presenteren en met Pablo Motos te praten over actuele thema's zoals de politieke situatie in Spanje, de belangstelling van jongeren voor rechts en de teleurstelling van veel burgers in hun vertegenwoordigers.
Een van de opvallendste uitspraken deed hij toen hij het had over de electorale steun aan de premier Pedro Sánchez. 'Ik ken mensen die hem haten en toch op hem gaan stemmen', zei de auteur. Pérez-Reverte benadrukte dat het niet ging om mensen zonder oordeel, maar om 'mensen van niveau'. Op de vraag van Motos naar die schijnbare tegenstrijdigheid antwoordde hij: 'Omdat Spanje een ziek land is'.
De schrijver verbond dit idee met verschillende momenten uit de Spaanse politieke geschiedenis. 'Het is een ziekte die ervoor zorgde dat we de Eerste Republiek, de Restauratie en de Tweede Republiek om zeep hielpen en nu de Transitie aan het slopen zijn: Spanje is een ziek land', stelde hij. Hij koos ervoor om niet dieper in te gaan om geen extra koppen te genereren.
In het gesprek kwam ook de aantrekkingskracht van rechts onder jonge kiezers aan bod. Pérez-Reverte merkte op dat 'onder jongeren tot veertig jaar rechts in de mode is'. Hij beschreef Alberto Núñez Feijóo als 'de saaie vader die je de preek geeft' en Santiago Abascal als 'de losbol, de onbetrouwbare oom die sigaretten geeft, je de auto laat besturen en je meeneemt voor een borrel'.
Daaruit kwam een van de meest besproken uitspraken: 'Vox is als de PP met vier borrels'. De schrijver uitte reserves over de Vox-leider en diens voorstellen, omdat die 'dingen belooft waarvan ze weten dat ze ze niet kunnen waarmaken'.
Over Ada Colau gebruikte Pérez-Reverte een directe vergelijking: 'Het is als een opgewarmde maaltijd'. Daarentegen prees hij Gabriel Rufián om zijn vermogen om jongeren te bereiken, zijn zelfverzekerdheid en zijn vaardigheden in het parlement.
Bij het noemen van de beste parlementsleden noemde hij Rufián samen met Cayetana Álvarez de Toledo en Félix Bolaños. Zijn oordeel over Pablo Iglesias was strenger: 'Hij is eigenlijk geen politicus, maar een opportunist omdat hij alleen maar op de bodem wil scoren'.
Verder dan meningen over leiders en partijen ging Pérez-Reverte in op de stemming onder burgers met het oog op de komende algemene verkiezingen van 29 november. Hij benadrukte het gebrek aan vertrouwen in de politiek en de moeite om redenen voor optimisme te vinden.
'Het gebrek aan geloof zorgt voor een soort ontmoediging, we geloven niet meer in politici', legde hij uit. Volgens hem hebben herhaalde teleurstellingen velen ertoe gebracht genoegen te nemen met 'de minst slechte hypothese'.
De schrijver benadrukte dat dit wantrouwen alle partijen treft door niet nagekomen beloften. 'We zijn zo vaak bedrogen en teleurgesteld, door de een en door de ander, hoewel de laatste tijd dezelfde partij liegt, en het ergste is het gebrek aan hoop', besloot hij.