Nobelprijswinnaar Thomas Mann reist door het verwoeste landschap van Duitsland in 1949 samen met zijn dochter Erika in Pawel Pawlikowski's nieuwste film. De film komt in competitie op Cannes terwijl de Poolse regisseur een losse trilogie afrondt die begon met Ida en Cold War.
Mann moet zijn tekortkomingen als vader onder ogen zien terwijl hij kiest tussen de concurrerende systemen van het Westen en het Oosten. Verheven praat over kunst biedt geen ontsnapping zodra de reis hem dwingt tot direct contact met beide kanten van de ideologische kloof.
Het verhaal wisselt tussen drukke publieke gebeurtenissen en intieme privéscènes. Erika rijdt haar vader in een Buick-sedan door verwoeste straten en halflege hotels, regelt de afspraken en schermt hem af van ongemakkelijke ontmoetingen.
Sandra Hüller brengt een expressieve stilte in Erika die elk tafereel draagt. Hanns Zischler portretteert Mann met dezelfde afgemeten terughoudendheid. Hun samenspel houdt de film gegrond, ook wanneer de wereld eromheen onstabiel aanvoelt.
Cinematograaf Lukasz Zal legt de actie vast in hetzelfde vierkante kader en zilverachtige tinten als in Pawlikowski's vorige twee films. Elk verwoest gebouw, elk maatpak en elk jazznummer voelt precies gekozen om het tijdperk op te roepen zonder overdaad.
De film vermijdt het uit te spellen van elke motivatie of ethische positie. Kijkers moeten de subtekst lezen in blikken, gebaren en de zware stiltes die het beeld vullen. Deze aanpak kan frustreren wie duidelijke aanwijzingen prefereert.
De aftiteling vermeldt dat bepaalde feiten zijn aangepast voor het verhaal. Geleerden mogen over details discussiëren, maar het algehele portret van een verdeeld land en zijn resterende wonden voelt authentiek.
Latere scènes in de Duitse Democratische Republiek benadrukken de onderdrukkende aard van het regime via een onverwachte ontmoeting op de voormalige Buchenwald-locatie. Een satirische Sovjetofficier voegt welkome donkere humor toe tijdens een filosofisch debat met Mann.
Pawlikowski en Hüller groeiden allebei op achter het IJzeren Gordijn. Hun eigen ervaring kleurt de evenwichtige blik van de film op het leven aan beide kanten van de scheidslijn, waarbij zowel de ontberingen als de kleine gebaren van menselijke generositeit worden gevangen.