De Canadese cartoonist Sarah Leavitt vertelt in haar persoonlijke verhaal hoe haar moeder worstelde met de ziekte van Alzheimer. Dat verhaal bereikt nu het grote scherm in de geanimeerde film Tangles. De film biedt een tedere en humoristische kijk op hoe een familie omgaat met de ziekte en blijft trouw aan de geest van Leavitt's originele graphic novel, terwijl het visueel nieuw leven wordt ingeblazen.

Sterke cast geeft emotioneel verhaal diepgang

Een getalenteerde groep stemacteurs brengt de personages tot leven. Julia Louis-Dreyfus spreekt de moeder Midge in, terwijl Abbi Jacobson de volwassen Sarah vertolkt. Bryan Cranston is te horen als vader Rob en producent Seth Rogen neemt samen met andere acteurs bijrollen voor zijn rekening. De vertolkingen voegen warmte en authenticiteit toe aan de weergave van de familiedynamiek.

Verhaal verplaatst naar Verenigde Staten

De film verplaatst de actie van Vancouver naar de Verenigde Staten. De jonge Sarah woont in de levendige queer community van San Francisco, terwijl haar familie in het voorstedelijke Maine blijft. Het verhaal speelt in 1999 en Sarah werkt als receptioniste en illustrator bij een alternatieve krant. Haar tekeningen weerspiegelen haar energieke kijk en bepalen de kenmerkende 2D-animatiestijl van de film, die zwarte lijnen combineert met af en toe kleuraccenten.

Queer romance als tegenwicht

In San Francisco krijgt Sarah een betekenisvolle relatie met Donimo, een zelfverzekerde motorrijdster gespeeld door Samira Wiley. De romance brengt momenten van vreugde die contrasteren met de toenemende problemen thuis. In de familiescènes is te zien hoe Sarah's ouders en zus haar identiteit zonder aarzelen accepteren.

Diagnose verandert alles

De eerste tekenen van geheugenverlies verschijnen tijdens een familiebezoek. Midge, nog halverwege de vijftig en actief in haar carrière, begint zorgwekkende symptomen te vertonen. Een reis naar Mexico maakt de situatie duidelijk en leidt tot de formele diagnose van vroegtijdige Alzheimer. Vanaf dat moment volgt het verhaal de gestage achteruitgang die het hele gezin treft.

Humor en eerlijkheid verzachten het verdriet

Hoewel het onderwerp zwaar is, vermijdt de film pure somberheid. De film toont de dagelijkse realiteit van mantelzorg en de kleine momenten van verbondenheid die overblijven. Sarah's eigen gemoedstoestand wisselt tussen wanhoop en praktisch aanpassen, en de animatie weerspiegelt dat met surrealistische en nostalgische sequenties. Het resultaat is een gevoelig portret van dementie dat zowel de patiënten als hun naasten centraal stelt.