Paul Newman wees vergelijkingen met Marlon Brando botweg van de hand in 1963-interview

De Hollywoodster legde zijn eigen benadering van acteren uit tijdens een openhartig gesprek met journaliste Oriana Fallaci

Paul Newman bouwde een carrière op rauwe eerlijkheid, zowel op het scherm als daarbuiten. Vanaf het moment dat hij in de jaren vijftig beroemd werd, straalde hij een gevoelige maar nuchtere vorm van mannelijkheid uit die afweek van eerdere Hollywood-hoofdrolspelers.

Hij probeerde zijn leeftijd nooit te verhullen. Toen zijn haar grijs werd, liet hij het zo. Weinig sterren uit zijn tijd zouden zo’n uiterlijk hebben omarmd terwijl ze nog actiehelden speelden, maar Newman deed dat wel in de western Butch Cassidy and the Sundance Kid uit 1969.

Newman reageert fel op vergelijking met Brando

In 1963 sprak de Italiaanse journaliste Oriana Fallaci met Newman. Toen ze zei dat hij haar een beetje aan Marlon Brando deed denken, viel de acteur haar scherp in de rede.

Wanneer journalisten tegen me zeggen: ‘Je acteert precies zoals Brando’, of zelfs ‘Je lijkt op Marlon Brando’, stop ik met praten. Niets is dommer dan zeggen: ‘Hier heb je weer een Brando, weer een Clark Gable’; elke eerlijke mening afwijzen.

— Paul Newman, interview met Oriana Fallaci, 1963

Newman ging verder en beschreef wat hij het meest bewonderde in Brando. Hij wees op het vermogen om te gloeien als een vulkaan die op het punt staat uit te barsten, een kwaliteit waardoor Brando destijds de beste acteur van de Verenigde Staten was, vond hij.

Newman zag zichzelf als een kameleon-acteur

De ster stelde dat hij volledig in rollen verdween. Een cowboy werd gewoon een cowboy. Een chirurg werd gewoon een chirurg. Daarentegen vond hij dat het publiek Brando altijd eerst zag en pas daarna het personage.

Toch droegen Newmans eigen prestaties vaak een onderstroom van zelfbewustzijn. In The Hustler speelde hij een poolhaai die moeite had om zijn eigen koele imago waar te maken. In Hud portretteerde hij een charmante man met een duister hart. Later, in The Color of Money, waren die personages uitgegroeid tot mannen die hun eigen tekortkomingen begrepen.

Newmans weigering om makkelijke vergelijkingen te accepteren weerspiegelde zijn levenslange toewijding aan eerlijkheid. Of hij gelijk had over het verschil tussen zijn werk en dat van Brando blijft discutabel, maar de oprechtheid die hij in zowel zijn leven als zijn rollen bracht, blijft zijn nalatenschap bepalen.

Tags bij dit artikel