Pablo Larraín waagt zich aan Argentinië met spookachtig Netflix-drama My Sad Dead

De regisseur bewerkt verhalen van Mariana Enriquez tot een bijna drie uur durende film die meedingt op San Sebastian na een oorsprong als miniserie.

Chileense scenarioschrijver en regisseur Pablo Larraín begeeft zich op nieuw terrein met zijn eerste project dat zich afspeelt en is opgenomen in Argentinië. De vierdelige Netflix-miniserie My Sad Dead (Mis muertos tristes) is gebaseerd op verhalen van de Argentijnse auteur Mariana Enriquez en heeft Mercedes Morán in de hoofdrol, naast Dolores Fonzi, Alejandra Flechner en Carolina Álvarez. De productie is van Larraíns broer Juan de Dios Larraín via hun bedrijf Fabula. Het project is uitgegroeid tot een bijna drie uur durende speelfilm die in competitie in première ging op het Filmfestival van San Sebastian.

Een bovennatuurlijk verhaal geworteld in echte buurten

Het verhaal draait om de gepensioneerde arts Ema, gespeeld door Morán, die de doden kan zien en horen. Geplaagd door het overlijden van haar moeder en onopgeloste zaken, krijgt Ema te maken met verstoring als haar nicht Julie arriveert en drie tieners om het leven komen in de onrustige buurt Piedrabuena. De grens tussen de werelden begint te vervagen, waardoor de persoonlijke last van één vrouw uitgroeit tot een gedeelde crisis die de levenden meesleurt.

Larraín en Enriquez schreven de bewerking samen met de Chileense toneelschrijver Guillermo Calderón en Anastasia Ayazi. Het project sluit aan bij Larraíns eerdere uitstapje naar het genre met de film The Count (El Conde) uit 2023.

Enriquez put uit familie-ervaringen en echt geweld

Net als Ema is mijn moeder arts en heeft ze in een openbaar ziekenhuis gewerkt, en de buurt in het boek is gebaseerd op een echte buurt. Het is anders, maar lijkt sterk op mijn idee van de periferie, buiten de stad, een soort vergeten plek. Veel van de gewelddadige situaties zijn echte situaties, een beetje vervormd om ze min of meer fictief te maken.

— Mariana Enriquez, Interview met Variety op San Sebastian

Enriquez vertelde dat persoonlijke familie-eigenschappen de bovennatuurlijke elementen hebben gevormd. Haar tante zag hun oma in alledaagse ruimtes, terwijl haar moeder onverklaarbare geuren ervaart die komende gebeurtenissen aankondigen. Deze waarnemingen uit het echte leven vormden de basis voor de fictieve vrouw die met de doden communiceert.

Ik ben erg geïnteresseerd in genre in het algemeen. Er was een beroemde film uit de jaren tachtig genaamd ‘The Entity’, een horrorfilm waarin een vrouw wordt bezocht door geesten en seks met hen heeft. Je kon de handen zien die haar aanraakten via een heel cool special effect, maar het was niet consensueel. Ik herinner me dat ik erg van streek was toen ik het keek en door de jaren heen bleef ik denken: wat als het consensueel was?

— Mariana Enriquez, Interview met Variety op San Sebastian

Larraín ontdekt gedeelde Zuid-Amerikaanse banden op de set

Natuurlijk is Argentinië onze buur, maar toen ik opgroeide was ik me altijd meer bewust van onze verschillen dan van onze overeenkomsten. Dan komt er altijd een moment waarop dingen kunnen veranderen. Ik ben naar Argentinië geweest om door het land te reizen en ik ken het vrij goed, vooral Buenos Aires. Maar door dit te doen, daar te werken, echt rond te kijken in de stad en in contact te komen met lokale mensen, de lokale crews en iedereen, begon ik te begrijpen dat de dingen die vergelijkbaar zijn veel meer zijn dan de dingen die verschillend zijn.

— Pablo Larraín, Interview met Variety op San Sebastian

Larraín benadrukte de uitdagingen op het gebied van geluidontwerp die uniek zijn voor dit verhaal. Veel van het verhaal ontvouwt zich via stemmen en geluiden die buiten het beeld bestaan, een aanpak die hij zowel veeleisend als lonend vond voor televisiekijken. Hij merkte ook op dat het project dieper ingaat op empathie voor de doden, waarbij de focus verschuift van alleen het perspectief van de levenden naar wat de overledenen zoeken bij degenen die ze achterlaten.

Tags bij dit artikel