Gepubliceerd op 01-07-2026 , 18:11

Olivier Clert begint regiecarrière met aangrijpend animatiedrama Lucy Lost

Franse regisseur bewerkt roman van Michael Morpurgo tot visueel rijk verhaal uit de Eerste Wereldoorlog op de Scilly-eilanden.

Franse animator Olivier Clert zet met Lucy Lost een zelfverzekerde stap als regisseur van een speelfilm. Het oorlogsavontuur is gebaseerd op de roman Luister naar de maan uit 2014 van de Engelse auteur Michael Morpurgo. De film zet de traditie van doordachte familiebewerkingen van Morpurgo's werk voort en introduceert Clerts eigen visuele stijl in een verhaal dat zich afspeelt op de Britse Scilly-eilanden tijdens de Eerste Wereldoorlog.

Clert brengt kosmopolitische touch naar afgelegen eilandsetting

Na een speciale vertoning in Cannes en een plek in de competitie van Annecy toont de Franstalige productie sterke potentie voor internationale aantrekkingskracht door zorgvuldige nasynchronisatie en distributie. Clert werkte eerder mee aan Netflix' Klaus en Little Amélie or the Character of Rain; die invloeden komen terug in de personageontwerpen en de zachte toon. De animatie put duidelijk inspiratie uit klassieke Studio Ghibli-films in de expressieve stijl en aandacht voor natuurlijke details.

Het verhaal begint in 1915 op de rustige Isles of Scilly voor de kust van Cornwall. Hoewel de oorlog verder weg lijkt, bereikt die het eiland toch via de komst van de jonge Lucy, een elfjarig meisje wiens witte haar wijst op diep trauma. Ze heeft levendige hallucinaties, waaronder bezoeken van een energieke denkbeeldige vriendin genaamd Milly die uit Amerika lijkt te komen. Lucy's beschermende oudere broer en bezorgde ouders houden haar geïsoleerd, wat geruchten onder de eilandbewoners veroorzaakt dat ze misschien een heks is.

Verhaallijnen belonen geduldige kijkers

Clert en co-auteur Helen Blakeman herstructureren het bronmateriaal tot een gelaagde tijdlijn die eenvoudig begint en daarna verrassende verbanden onthult. Het rustige tempo in de eerste helft laat het publiek kennismaken met de emotionele wonden en stille veerkracht van de personages. Jongere kijkers kunnen sommige wendingen uitdagend vinden, maar het verhaal beloont aandacht met een mix van persoonlijk drama en bredere historische echo's, waaronder verwijzingen naar het zinken van de Lusitania.

Rijke landschappen en evocatieve score tillen de film op

De personages hebben eenvoudige lijnen, grote ogen en slanke figuren die benaderbaar aanvoelen. Meer nadruk ligt op de omgeving, weergegeven met getextureerd gras, leikleurige zeeën en lokale fauna die Lucy tegenkomt tijdens zeldzame uitstapjes. Componist Anne-Sophie Versnaeyen levert een score die van delicate strijkers overgaat in weidse orkestpassages en zo meegaat met de uitbreiding van het verhaal van intiem dorpsleven naar grotere historische gebeurtenissen. De hele film duurt minder dan negentig minuten maar bestrijkt veel emotionele en verhalende grond.