Nobody-franchise levert strakke episodische actiethrills zonder John Wick-achtige uitpuiling

Bob Odenkirk verraste het publiek door een actiefilmfranchise te leiden, maar het sterke succes van de eerste Nobody-film in 2021 bevestigde zijn vermogen om intense gevechtsscènes en gewelddadige situaties aan te kunnen. Het vervolg leverde nog meer grafisch geweld ondanks bescheidenere box office-resultaten en bevatte Sharon Stone in een memorabele antagonistische rol.

Nobody-films houden vast aan eenvoudige episodische plots

In tegenstelling tot veel moderne actiefilmblockbusters die lang duren en sterk leunen op visuele effecten, richten de Nobody-films zich op inventieve manieren om vijanden in alledaagse settings uit te schakelen. Deze aanpak onderscheidt ze van de John Wick-serie, die een uitgebreid universum van huurmoordenaars, verborgen regels en criminele netwerken opbouwt dat overweldigend kan aanvoelen.

De eerste film introduceert een gepensioneerde agent die terugkeert naar geweld om zijn familie te verdedigen, net als het begin van John Wick. In Nobody 2 wil de protagonist echter gewoon een gezinsvakantie en belandt hij in een ongerelateerd crimineel plan met een corrupte sheriff en Stones meedogenloze criminele figuur. Deze losse opzet zorgt ervoor dat elke film op zichzelf staat.

Kijkers waarderen vaak het gebrek aan zware lore of onderling verbonden plots. De serie zou gemakkelijk kunnen doorgaan met Hutch Mansell die steeds opnieuw een normaal leven probeert te leiden en telkens nieuwe bedreigingen tegenkomt, wat een cyclus van op zichzelf staande avonturen creëert die brute, ironische confrontaties benadrukken boven grootse complotten.

Nieuwe regisseurs per film houden de actie fris

Ilya Naishuller regisseerde de originele Nobody met nadruk op heldere, intense hand-tot-handgevechten. Voor het vervolg bracht de Indonesische filmmaker Timo Tjahjanto zijn kenmerkende stijl van extreem geweld en creatieve kills, ontwikkeld in films als The Night Comes for Us. Zijn betrokkenheid verhoogde de chaotische energie van het vervolg.

Het toestaan van verschillende regisseurs voor toekomstige delen kan een belangrijke kracht worden. Horror- of actiespecialisten kunnen unieke smaken toevoegen terwijl de kern van inventieve, gore setpieces behouden blijft. Deze rotatie voorkomt herhaling en houdt de interesse van het publiek vast.

Odenkirk heeft interesse getoond in extra films, en zijn recente werk in Normal, ook geschreven door Nobody-schrijver Derek Kolstad, toont dat hij zich blijft inzetten voor het genre. Terwijl John Wick de discussies over stijlvolle actie blijft domineren, toont de Nobody-duologie stilletjes aan dat meedogenloze intensiteit kan floreren zonder voortdurende uitbreiding van de fictieve wereld.