De Deense filmmaker Nicolas Winding Refn heeft al lang weerstand geboden aan eenvoudige categorisering. Elf films en twee series verder in zijn carrière debatteren critici en publiek nog steeds of zijn provocerende stijl wijst op een oprecht artistiek visioen of bewuste provocatie. Zijn nieuwste project, de mysterieuze "Her Private Hell", levert nieuw bewijs zonder de vraag te beantwoorden.
Het verhaal speelt zich af in een door mist omhulde stad en volgt de opkomende actrice Elle, gespeeld door Sophie Thatcher. Zij is de dochter van acteur Johnny Thunders (Dougray Scott) en draait een retrofuturistisch project naast influencer Hunter (Kristine Froseth) en haar voormalige beste vriendin die nu haar stiefmoeder is, Dominique (Havana Rose Liu). Een spookachtig sprookje over een moordenaar die bekendstaat als de Leather Man loopt door het verhaal, terwijl Elle levendige dromen heeft over een Amerikaanse soldaat in Japan in de jaren vijftig en zestig die verwikkeld is in de yakuza.
Refn versmelt klassieke giallo-esthetiek, film noir-sfeer en familiedrama tot een bewust getempte, visueel hypnotiserende ervaring. Het resultaat lijkt meer op het elliptische vertellen van David Lynch dan op enig eerder werk van de regisseur.
Cinematograaf Magnus Nordenhof Jønck levert weelderige beelden die doen denken aan "Blade Runner" met levendige popkleuren en high-fashion framing. Componist Pino Donaggio, een vaste Brian De Palma-medewerker, levert een originele soundtrack die Bernard Herrmann oproept en knikt naar "Dressed to Kill." Elk beeld behoudt een pristine, bijna klinische glans die de luride elementen niet exploiterend laat overkomen.
Thatcher, recent geprezen om haar rollen in "Heretic" en "Companion", toont indrukwekkende veelzijdigheid. Ze schakelt vloeiend tussen wijdogige ingenue, berekenende femme fatale en ontluikende intensiteit, en vormt het emotionele centrum in een film die vaak duidelijke identiteiten of motieven achterhoudt.
Met een duur van net onder de twee uur vraagt "Her Private Hell" om geduld bij de druppelgewijze onthullingen en doolhofachtige structuur. Refn geeft genoeg aanwijzingen, vanaf de openingsopname en titel, voor kijkers die ambiguïteit omarmen. Wie de niet-ondertekende Japanse dialogen of ondoorzichtige plot frustrerend vindt, kan de film beter overslaan, terwijl anderen de uitdaging en visuele rijkdom zullen waarderen.
De film gaat op 24 juli 2026 in de bioscoop. /Film gaf het een 7 uit 10.