Nicolas Winding Refn keert terug met neonverzadigde horrorthriller Her Private Hell op Cannes

De Deense filmmaker Nicolas Winding Refn is na een pauze van tien jaar terug op het grote scherm met Her Private Hell, een middernachtpremière op het Cannes Film Festival. De film mengt horror- en thrillerelementen tot een sterk gestileerd geheel dat vooral lijkt gericht op de meest toegewijde fans van de regisseur.

Refn doorbreekt lange stilte na gezondheidsprobleem

Refn stopte met speelfilms na een ernstige gezondheidscrisis die zijn leven bedreigde. Zijn eerdere werken onder de byNWR-vlag werden steeds persoonlijker en visueel extravaganter, weg van de strakkere genreproducties die zijn eerdere carrière bepaalden, zoals de Pusher-films en Drive.

Dit nieuwe project markeert een volledige omarming van die zelfgekozen weg. Vroeg in het verhaal waarschuwt een personage half serieus: “This movie’s gonna be hell.”

Verhaal wisselt tussen hotelintrige en naoorlogs Tokio

Het verhaal draait om de opkomende ster Elle, gespeeld door Sophie Thatcher, die in een mistige luxe hotel wacht op haar volgende project, een opzichtige sci-fi-film getiteld Candy Floss. Haar stiefmoeder en collega-actrice Dominique, vertolkt door Havana Rose Liu, arriveert en zorgt voor familietwisten. Een bovenaardse dreiging, bekend als de Leather Man, loert in de buurt en richt zich met sierlijke handschoenen op jonge vrouwen.

De actie springt zonder uitleg naar naoorlogs Japan, waar een soldaat genaamd Kay, gespeeld door Charles Melton, de straten van Tokio afzoekt naar hetzelfde wezen om zijn dochter te redden. Een brute confrontatie met yakuza-leden levert een van de weinige viscerale actiescènes op.

Regisseur brengt hulde aan giallo en slasherklassiekers

Refn vult het scherm met glinsterend plastic, gekleurde gels, rook en pulserende lichten die herinneren aan late jaren tachtig videoclips en de Italiaanse horrorfilms van Dario Argento en Lucio Fulci. Componist Pino Donaggio levert een operistische synthscore die de theatrale sfeer versterkt.

De cast spreekt bewust cryptische dialogen zoals “I am the victim of mist” en “I am made of stardust.” De prestaties van Thatcher, Liu en Melton blijven overtuigend, ook wanneer het materiaal steeds abstracter en trager wordt.

Weelderig production design overschaduwt narratieve drive

Cinematograaf Magnus Nordenhof Jonck en production designer Gitte Malling creëren opvallende roodgetinte kamers en juweelachtige interieurs die lonen bij nauwkeurig kijken. Toch werkt de aanhoudende visuele intensiteit vaak tegen een blijvende betrokkenheid voor kijkers buiten Refns kernpubliek.

De film slaagt als nostalgische hommage voor fans van elevated genre cinema, maar benadrukt ook hoe ver Refn is afgedwaald van de toegankelijkere thrillers die hem aanvankelijk brede aandacht opleverden.