Nick Hakim heeft zijn kenmerkende geluid verfijnd op het nieuwe album "I Can See", met zijn meest gestructureerde collectie terwijl hij trouw blijft aan de ontspannen geest van stoner R&B.
Het losse genre-label dekt een breed scala aan artiesten, waaronder Dijon, Frank Ocean, Brent Faiyaz en Jhene Aiko. Deze tracks hebben de voorkeur voor langzame grooves, diepe basslijnen, psychedelische texturen en ontspannen vocalen die de strakke ritmes en het gevoel van urgentie in conventionele R&B vermijden.
Hakim kreeg in 2014 voor het eerst aandacht met zijn ep's "Where Will We Go". Bij latere releases werden zijn arrangementen steeds uitgebreider. Tegen de tijd dat Cometa in 2022 verscheen, hadden traditionele songstructuren grotendeels plaatsgemaakt voor meer open exploraties.
Zijn vierde album trekt die draden weer strakker aan. Meerdere lagen zachte, soulvolle vocalen liggen bovenop glinsterende keyboards en creëren een samenhangend geheel dat de ontspannen tempo's van het genre behoudt.
"Real Here Now" geldt als een van de sterkste R&B-nummers van het jaar en roept een alternatief-universumversie van Usher op. De opvolger "U Can Make It" bouwt dichtheid op rond een zware elektronische bassdrum, een nagalmende piano en gestapelde vocale harmonieën.
Het vage sonische karakter is essentieel voor de luisterervaring. Vocalen en instrumenten drijven in en uit de mix, alsof geluiden vanuit een aangrenzende kamer of passerend voertuig worden opgevangen. Conventionele snare- en rimshotpatronen combineren met digitale bas, zwaar bewerkte piano die op een vervormde calliope lijkt en etherische achtergrondvocalen die verschijnen en verdwijnen als spookachtige echo's.
De tweede helft van het album zet de kosmische richting voort die al op Cometa te horen was. Latere tracks worden mistiger en nemen dub-reggae-geïnspireerde effecten op, waardoor het project in een gebied belandt dat aanvoelt als R&B vanuit een andere wereld.