Grunge-muziek gedijt op rauwe eerlijkheid en een afwijzing van gepolijste normen. Die geest kwam volledig tot leven tijdens het lanceringsevenement van Nirvana voor zijn doorbraakalbum Nevermind.
De bijeenkomst vond plaats op 13 september 1991 in Re-bar, een bescheiden plek in Seattle die geliefd is bij punk- en grungebands en de lokale lhbtq+-scene. Het café serveerde alleen bier en wijn en had geen franje, wat paste bij de bescheiden stijl van de groep. Toch zag het label de gelegenheid anders.
Net na de overstap naar DGC Records kreeg Nirvana druk om de release met een chiquere aangelegenheid te vieren. Executives vulden de gastenlijst met industriefiguren, muziekjournalisten en zakelijke contacten in plaats van goede vrienden of fans. Posters en foto's van de band hingen aan de muren, een detail dat vooral zanger Kurt Cobain ongemakkelijk maakte, die persoonlijke publiciteit vermeed.
Vroeg op de avond volgden Krist Novoselic, Dave Grohl en Kurt Cobain de instructies. Ze begroetten gasten, signeerden spullen en bleven kalm. De sfeer sloeg om toen de dj het nieuwe album steeds opnieuw draaide en de drie genoeg kregen van de setting.
Ze hadden grote flessen Jack Daniel's het café binnengesmokkeld. Naarmate de drank vloeide, werden de muzikanten luider en onhandelbaarder. Ze begonnen de posters van de muren te rukken, waardoor de wanden kaal werden en de vloer bezaaid lag met papier en lege flessen.
De spanning liep hoog op toen een tamale naar Kurt Cobain vloog. Hij reageerde met guacamole en het gevecht escaleerde al snel tot een volledig voedselgevecht. Gasten en executives belandden onder de resten van de buffetten.
Het personeel escorteerde het trio uiteindelijk naar buiten, waar alle drie misselijk werden. De overige gasten vertrokken al snel, waardoor het geplande netwerkevenement in puin lag.
Het incident benadrukte Nirvana's weigering om zich te conformeren. Hoewel het label de uitkomst accepteerde als onderdeel van het pakket dat het had getekend, maakte de avond duidelijk dat de band commerciële belangen niet zou laten bepalen wie ze waren of hoe hun muziek klonk.