De veelbesproken nieuwe documentaire You Can See Everything heeft al veel aandacht gekregen voorafgaand aan de bioscooprelease, maar de weg naar het scherm was allesbehalve zeker. Co-regisseur Nathan Fielder stond erop dat studio A24 een contractuele noodknop inbouwde, zodat het team het project volledig kon laten vallen als er geen onderscheidende invalshoek op de Elizabeth Holmes-zaak gevonden zou worden.
Fielder twijfelde ernstig of er nog iets nieuws toe te voegen viel aan een verhaal dat al was uitgediept in een succesvolle podcast, een bestseller, een film van Alex Gibney en de Hulu-serie The Dropout. Nu Holmes op het punt stond een gevangenisstraf uit te zitten, leek de kans op nieuw materiaal klein. De regisseurs veranderden die onzekerheid in een voordeel door een ongebruikelijke clausule in hun overeenkomst te laten opnemen.
Wat denk je, als Lance en ik gaan kijken of er iets te vinden is, zou je het dan oké vinden om ons geld te geven en ons verder met rust te laten, en een bepaling in de deal op te nemen – wat het bedrag ook is – zodat we het op elk moment kunnen killen? Als we niets vonden, konden we alles weggooien, in de prullenbak.
De goedgekeurde clausule veranderde de dynamiek van de productie. Oppenheim merkte op dat de afspraak de gebruikelijke studio-inmenging wegnam en het team puur vanuit nieuwsgierigheid liet werken. Met nog maar 34 dagen voordat Holmes naar de gevangenis moest, konden de regisseurs vrij filmen en later beslissen of het materiaal een voltooide film rechtvaardigde.
Ik zei tegen A24: ‘Ik weet eigenlijk niet wat de invalshoek is, maar er kriebelt iets in mijn hoofd.’ Ze stond op het punt de gevangenis in te gaan, dus we wisten niet wat er zou gebeuren. Ik zei: ‘Als jullie willen, ga ik er graag heen en begin met filmen om te zien wat eruit komt. Maar we moeten de mogelijkheid hebben om niets aan jullie te leveren als het niet werkt.’
Fielder benadrukte dat het vangnet de stress tijdens de productie verminderde. De wetenschap dat ze weg konden lopen zonder een film af te leveren, creëerde een ontspannen creatieve omgeving. Beide regisseurs zagen het experiment als de moeite waard, ongeacht de uitkomst, en verwachtten in elk geval een interessante persoonlijke ervaring, ook als de beelden nooit het publiek zouden bereiken.