Alle wegen van het nieuwe Real Madrid leiden naar Rome. In het Olympisch Stadion, dezelfde arena waar gladiatoren werden geboren, overwon het team van Mourinho een 3-1 achterstand na de twee treffers van Malen. Verslagen en bijna uitgeschakeld besloot de witte formatie tot het einde te vechten in het Colosseum. De wissels waren doorslaggevend: Espí en Endrick kwamen met overtuiging binnen en Rüdiger scoorde de 3-4 in de 90e minuut. Die rebellie bleef niet beperkt tot Italië en stak de Middellandse Zee over naar Camp Nou, waar de ploeg zijn vlag plantte.
De schorsing van Vinicius, die een probleem leek, werkte uiteindelijk in het voordeel van Mourinho. Zonder zijn vaste vleugelspeler hertekende de Portugees de aanval en het resultaat overtrof veel eerdere plannen. Madrid herwon de verticaliteit, liep na balverovering en wachtte geduldig op openingen. Een stijl die Mbappé en Diomande toevoegde, evenwicht bracht tussen kop en snelheid, en het team in staat stelde te winnen zonder alleen op individuele vonken te vertrouwen.
De spelstructuur leunt op de rechterflank. Met Valverde, Bernardo Silva en Güler die posities wisselen, dicht het Madrid ruimtes voordat ze ontstaan en recupereert het ver van eigen doel, waardoor de verdediging wordt ontlast. Door de maximale inspanning profiteerde ook de achterhoede. Bevrijd van verdedigen tegen de eigen goal, schoven Huijsen en Konaté de linies op, startten aanvallen en wonnen duels in de duels.
Mbappé tekende voor de eindstand in Camp Nou met twee doelpunten, maar de verdienste was collectief en lag in de concentratie over negentig minuten. Na de 1-2 illustreerde een actie van Camavinga de verzoening van het team met zichzelf. Ook een symbool dook op: Lunin, maanden zonder minuten, debuteerde door een onverwachte omstandigheid in een topduel en beantwoordde de verwachtingen op het niveau van Courtois.
Met deze fundamenten lijken vijf opeenvolgende overwinningen geen toeval meer. Madrid kende al een jaar geen dergelijke regelmaat meer, sinds de reeks van seven zeges van Xabi Alonso aan het begin van het seizoen, voordat alles misliep. Die verloren stabiliteit keert nu terug, versterkt door de overwinning op de rivaal die verslagen moest worden. De triomf in Camp Nou bevestigt dat de weg serieus is.
November nodigt uit om door te gaan. Racing in El Sardinero, AEK in Europa en Valencia in Mestalla voor de break; daarna Celta, PSV en Alavés, deze drie in het Bernabéu. Een gunstig programma, al met waarschuwingen. El Sardinero is nooit makkelijk voor de grote clubs en Mestalla, met zijn getij, straft wie zelfverzekerd verschijnt. Daar volstaat het niet om beter te zijn en ontspanning wordt duur betaald.
Het contrast met amper een maand geleden vergroot de prestatie. Na de nederlaag in de derby dobberde dit Madrid in twijfels en was het spelidee onderwerp van discussie. Vijf duels later wint het team, geniet het en herkent het zichzelf in zijn DNA. Wat in Rome ontstond tussen onzekerheid en urgentie heeft nu de vorm van karakter aangenomen.