Moshe Rosenthal onderzoekt een gebroken vader-zoonband gevormd door verborgen waarheden in zijn nieuwe film “Tell Me Everything.” Het verhaal speelt zich af in Holon eind jaren tachtig en begin jaren negentig en volgt de twaalfjarige Boaz die zich voorbereidt op zijn Bar Mitswa terwijl hij worstelt met vragen over identiteit, mannelijkheid en familie.
Het project is Rosenthal’s tweede speelfilm na “Karaoke.” Hij werkte acht jaar aan het scenario, waardoor het verhaal kon rijpen samen met zijn eigen leven en een veranderende wereld. De opnames vonden plaats in januari 2025 tijdens de Hamas-Israël-oorlog, toen het team een sterke behoefte voelde om zich te richten op intieme, humanistische thema’s te midden van wijdverbreid conflict.
“Tell Me Everything” ging eerder dit jaar in première op Sundance. De film won later de hoogste Israëlische filmprijs op de Ophir Awards met een recordaantal van 16 nominaties. De overwinning maakte de film de officiële Israëlische inzending voor de Oscars.
Ondanks het succes werd de film vorige maand verwijderd van het Zwitserse festival Everybody’s Perfect. De organisatoren noemden Rosenthal’s Israëlische nationaliteit als reden, ook al heeft hij een Turkse en Egyptische achtergrond. Het besluit volgde op boycotdreigingen, hoewel een festivalvertegenwoordiger het werk eerder nog had geprezen als een mooi portret van de jaren tachtig en het aids/hiv-tijdperk.
Rosenthal vond zijn jonge hoofdrolspeler na het bekijken van honderden kinderen. Zijn casting director zag een jongen die haar deed denken aan de regisseur zelf. Het kind viel op door zijn natuurlijke aanwezigheid, liefde voor cinema en oprechte enthousiasme om sterke films te maken.
De productie vereiste zorgvuldige begeleiding. Welzijnsfunctionarissen bleven voortdurend op de set aanwezig. Bepaalde scènes, waaronder een met een sigaret, werden aangepast of verwijderd om te voldoen aan regels ter bescherming van de minderjarige acteur.
De rol van de vader ging naar een geliefde Israëlische comedian die al vijftien jaar niet meer in een film had gespeeld. Bekend om het mijden van premières, feesten en de meeste scenario’s, accepteerde de acteur de rol snel nadat hij Rosenthal’s vorige werk had gezien. Zijn vertolking legt de vertrouwde komische maskers af en onthult rauwe kwetsbaarheid.
Ik wil het niet de leiding over het verhaal laten nemen, maar het is er gewoon op een manier die organisch en eerlijk aanvoelt.
Rosenthal uitte zijn verbazing over de diepgang van de publieksreacties. Kijkers voelen zich verbonden met het vermogen van de film om persoonlijke herinneringen los te maken. In Israël heeft het verhaal mensen geholpen om weer in contact te komen met hun culturele identiteit na jaren van focus op geopolitieke spanningen.
Rosenthal merkte op dat filmmakers steeds vaker onder druk staan om hun werk te politiseren. Hij gelooft dat zijn kracht ligt in verhalen die empathie uitnodigen in plaats van verdeeldheid. De kernboodschap van de film draait om de schade die ontstaat wanneer mensen anderen buitensluiten vanwege identiteit, zonder simpele oplossingen te bieden.
Het censureren van kunstenaars is geen oplossing voor iets, en de geschiedenis bewijst dat.
De regisseur ontving steun van collega-filmmakers na het besluit van het Zwitserse festival. Hij uitte verdriet niet over de gemiste vertoning, maar over het klimaat van angst dat organisatoren ertoe bracht de film terug te trekken nadat ze die eerst hadden geaccepteerd.